2012 yılı...
Mevsimlerden sonbahar...
Aylardan Ekim...
Kızgın yazın ardından bu günleri çok beklemiştim. Hava şerbet kıvamında...Hafiften kuzeyden esen rüzgar dirilik getiriyor insana...İster bahçede çalış, ister spor yap, ister yüz...Herşeye uygun bir hava...İster deniz kenarında otur bir kadeh şarabın ya da bir bardak çayın keyfini çıkar...
Yaşım ilerledikçe ilkbahardan daha çok sonbahar mevsimini sevmeye başladım.İlk gençlik yıllarımda annem ve babamı kaybetmiştim sonbahar mevsiminde... O tarihten beri pek yıldızım barışmamıştı.
Elli yaşlarımın ilk yarısını yaşadığım şu günlerde sonbahar mevsimi özlemle beklediğim bir mevsim oldu. Kendimi fiziksel ve psikolojik olarak iyi hissettiğim bir mevsim.
Hani söylendiği üzere doğa yeniden uyanmak için uykuya dalarken acımasız yaz sıcaklarından sonra benim yeniden doğuşum gibi...
Usta şair Atilla İlhan şöyle demiş..
"
Nasıl iş bu/
her yanına çiçek yağmış/
erik ağacının/
ışık içinde yüzüyor/
neresinden baksan/
gözlerin kamaşır/
oysa ben akşam olmuşum/
yapraklarım dökülüyor/
usul usul/
adım sonbahar/"
Vakit, hazan vakti ama benim hissettiklerim "ışık içinde yüzen erik ağacı" gibi..
Mandalin,limon,nar, elma, ayva,zeytin... ağaçları meyvaya durmuş.Hepsi toplanmayı bekliyor.
Ağaçların üzerindeki narlar is görülesi...Meyva olarak çok sevmediğim nar dalın üzerinde adeta bizi çağırıyor.Yeşilden kırmızıya doğru kayan renkleri çok davetkar...Kimini koparmaya davet ediyor, kimini benim gibi fotografını çekmeye..
Çocukluğumdan hatırladığım bir bilmece geldi aklıma...
" Çarşıdan aldım bir tane
Eve getirdim bin tane...
"Bir" in "çok"a dönüşmesi aslında bir bereket tanımı.
Nar,Anadolu`da birçok inanç ve adetin konusu olmuş. Anadolu geleneklerinde evin içinde "nar patlatmak" vardır. Yere atılan nar parçalanıp taneleri dağılır. Böylelikle eve bereket getireceğine inanılır.
Foça'da zeytin ağaçları da görülmeye değer... Renkleri yavaş yavaş yeşilden siyaha dönüyor.Gerçekten siyah inci gibiler...Aslında inci kadar da değerliler..
Zeytin ağacı, 1000 yaşına kadar yaşayabilirmiş. 3000 yaşında zeytin ağaçları bulunduğu, bazı araştırmacılar tarafından ifade ediliyor. Zeytin ağacının uzun yaşamı, yapraklarındaki, özel bir maddeye dayanıyormuş. Bu madde, zeytin ağaçlarını, hastalık ve zararlılardan koruyormuş. İşte bu yaşlı zeytin ağaçlarının gövdeleri çok yaşlı bir insanın yüzünü andırırmış gibi gelir bana..
İşte siyah inciler
Çocukluğumda hayat bilgisi kitaplarında "küçük baş hayvanlar için etinden sütünden kılından yaralanılır" diye yazardı.
Zeytin için de böyle bir tanım yapmak mümkün. Meyvası,yağı, çekirdeği derken bu mucizevi meyva hak ettiği itibarı görmektedir.Zeytin çekirdeğinin yakıt olarak kullanıldığını Foça'ya taşındıktan sonra duydum.Veriminin de çok yüksek olduğu söyleniyor.
Foça'da kışa hazırlanırken yapılacaklardan biri de zeytin yapmak. Bende kırdırdığım zeytinleri suya koydum. Renklerinin değişmesini bekliyorum. Renkleri değiştikten sonra yemeğe hazır hale gelecek.
Herkese kendi zeytinini yapmasını öneriyorum.Şimdilik bu kadar olsun.
24.Ekim.2012
Foça
.
özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
EGE'DEN ESİNTİLER etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
EGE'DEN ESİNTİLER etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ILIPINAR'DAN KOZBEYLİ'YE
Foça'da büyüleyici bir sabah
Foça'ya soğuk bir kış günü tam altı yıl önce taşınmıştık. O dönem, Ankara'dan Foça'ya taşınma fikri epeyce kafamın içinde gezinmişti.Sonra birgün eşyalar kamyona yüklenerek Foça yolunu tuttuk.Taşınmamızın altıncı yıl dönümünde burada hiç yapmadığım birşeyi yaptım ...Varlığından yeni haberdar olduğum yürüyüş grubuna katılarak Ilıpınar'dan Kozbeyli Köyüne yürüdüm. Buraya geldiğimiz gün ne kadar soğuksa bugün hava tam tersiydi. Adeta bahar habercisiydi.Uzun zamandır hissetmediğim kadar kendimi iyi hissettim. Bir gece önce gitmek konusunda oldukça karasızdım.Sabah yatağımdan kendimi kazıyarak sokağa fırladım. Deniz kenarına indiğimde büyülü bir manzara beni kucakladı. Denizin rengi,bulutlar, suya yansımış tüm görüntüler sanki ince bir sis tabakasının ardından bana ulaşıyordu.Güne böyle başlamak gel-git yaşayan ruh halime çok iyi geldi.
Küçük ve uyumlu bir grupdu. Ilıpınar köy kahvesinin önünde yürüyüş hatırası
Ilıpınar köy kahvesinde çaylarımızı yudumladıktan sonra yola koyulduk.Hedefimiz Kozbeyli köyüne ulaşmaktı.Çok hızlı olmayan bir tempoda yürüyerek içinde bulunduğum güzelliği daha çok hissetmek istiyordum. Bunun için biraz gıcırdayan ruh halimi de gevşetmem gerekiyordu. Kendime terapi yapmak için buradan daha güzel bir yer olamazdı.Dönüşte kendimi oldukça iyi hissediyordum.
Ilıpınar'dan Kozbeyli Köyüne yaklaşık iki saatte yürüdük.Kozbeyli'deki durağımız yine bir köy kahvesiydi. Aslında bu kahveler çok ilkel gözükmesine rağmen bilinen köy kahvesinden oldukça uzak... Her yerdeki yürüyüşçüler rotaları üzerindeki köy kahvelerini uğrak yerleri yaparak farklı bir köy kahvesi anlayışının yerleşmesine neden oldu. Artık bu kahvelerde kadınları erkeklerle beraber oturması sıradanlaştı. Yıllar önce Çetin Altan " Ne zaman köy kahvelerinde kadınlar erkeklerle birlikte oturur, bu, köylere medeniyetin geldiğinin göstergesi olabilir" demişti. Artık kadınlar köy kahvesine giriyor ama elbette Çetin Altan'ın söylemek istediği bu değildi.
Keyfin katlandığı, sohbetin koyulaştığı saatler.."İyiyim" "İyisin" "İyiyiz" Dileğim bu iyilik halinin uzun süreli olması..
Çiçeklenmemiş hali ile bile çok etkileyici idi.
Yolumuzun sonuna gelmiş yaklaşık on kilometre yürümüştük.Arkasının gelmesi dileği ile diyelim..
13.Şubat.2011
FOÇA'DA ARTIK MELTEM VAR!
Sevgili arkadaşımız Meltem, Foça'da bir dükkan açtı.Hoşluk getirdi, bize, hepimize, tüm Foçalılara...Özenle yıllardır biriktirdiği antikaları, kendi hazırladığı organik ürünleri ve iç ısıtan zarif tasarımlı dükkanı ile gerçekten Foça'da ılık bir yaz rüzgarı estirdi.
Hepimiz heyecan duyduk.Neden ki! Belki hiç su yüzüne çıkartmadığımız içimizdeki hayali gerçekleştirdiği için... Belki kasaba kimliğini aşamamış Foça'da gönlümüze göre bir dükkan açıldığı için... Belki Foça'ya gelen konuklarımıza keyifle tanıtacağımız bir yer olduğu için... Belki de özenle hazırladığı doğal ürünlerine gönlümüzce kolay ulaşacağımız için..Elbette "e" şıkkı diyerek yanıtım "hepsi" olacaktır.
İYİ Kİ DOĞDU MELTEM CRAFT! UZUN ÖMÜRLÜ OL!
Ege' de bir efsane vardır; " Hilal' in gözüktüğü ilk gece, yıldızların altında denize dileğinizi iletirseniz, deniz size mutlaka geri döner ve dileğinizi yerine getirir... " Eminim deniz geri dönecek ve bu dükkan uzun ömürlü olacaktır. :))
Dükkanın açılış gününde sevgili arkadaşlarımız, Koncagül Ağaoğlu'nun Foça Kızları ve Nezih Kesim'in bakmaya doyamadığımız üç ve iki boyutlu egenin karakteristiği taş evleri ve kapıları temel alarak yaptığı seramik çalışmaları Foça'da bir masal dünyası yarattı. Evet bu Ege masalıydı! Bahçeli eski bir taş evde Meltem, Konca ve Nezih tüm konuklara keyifli anlar yaşattılar.
Sergi öncesi var olmanın dayanılmaz yorgunluğu ve mutluluğu.. Nezih Kesim ve Koncagül Ağaoğlu
Nezih Kesim'in çalışmaları
Rüzgarı bol olan Kuzey Ege'de arnavut kaldırımlı dar sokaklar Ege'nin olmazsa olmazlarından. Sokaklarda eski Rum evlerinden restore edilmiş, değişik renklere boyanmış kapı ve pencereleriyle çok hoş görünen, sarmaşıkların ve begonvillerin sarıp sarmaladığı taş binalar beni hep çok heyecanlandırmıştır.İşte bu nedenle Nezih'in işlerine baktıkça daha çok bakmak istedim.Teşekkürler Sevgili Nezih, bu güzel işlerinin duygusuna bizi de ortak ettiğin için..
Koncagül Ağaoğlu'nun "Foça Kızları"
Eski Yunan mitolojisinde "aşk ve güzellik tanrıçası Afrodit" uzun zaman Ege ve Akdeniz sularında bir sedefin kabuğu içinde dolaştıktan sonra hırçın dalgaların beyaz köpüklerinin bağrından büyük bir ihtişam ile çıkmış. Afrodit sayesinde Ege’liler sevecen, yürekli, hoşgörülü, neşeli, umutlu, doğayı ve gezmeyi seven deniz aşığı insanlar olarak yaratılmışlar. Konca'nın Foça Kızları"da onun elinden Foça'da çıktı.İnce boyunları, kabarık etekleri ve doğayla bütünleşmiş görüntüleri ile bu taş kızlar, taşın soğukluğunu unutturup yüreğimizi ısıttı.Bu kızlar yaklaşık beş sene önce aşk, hüzün, coşku kimi zaman da acının karıştığı duygularla üretildi.Alışmadım. Her seferinde başka türlü baktım ve gördüm. Eline sağlık Sevgili Konca..
Aslında ben bu yazıyı yazarken niyetim Dükkanın açıldığı günden biraz dedikodu vermekti. Magazin foto muhabiri olarak çalışan canım arkadaşım Turgay'ın fotoları ile eğlence olsun diye "Foça Life"ı hazırlamaktı. Yazı kendini attı ve magazinden uzaklaştık. Yok yok magazin gene var. Ama şimdi başlıyor. Dükkanımızın sahibesi Meltem'in kıyafeti ile başlıyoruz Magazin bölümümüze...

Meltem Craft'ın yaratıcısı arkadaşımız çok güzel görünüyordu. Çizgili pantolonu ve beyaz bluzu birbirine yakışmıştı.Kolyesi de şık kıyafetini tamamlıyordu. Ancak "her güzelin bir kusuru vardır"deyimini hatırlatırcasına ayakkabılarının giysisini tamamladığını söyleyemeceğim.Belli ki yüksek topukların üstünde rahat değildi.
Sevgili Meltem'in dünya tatlısı kızı Defne... Çalışkanlığı, iç ısıtan aydınlık yüzü ve gülüşü ile gönüllere taht kuran Defne, bu dükkanın ortaya çıkmasında çok büyük katkısı olan isimsiz bir kahraman...Kendisine çok yakışan civciv sarısı elbisesi ile masumiyeti temsil ediyordu. Ayrıca sandaletleri de elbisesini tamamlıyordu.Başkasında kolay beğenmeyeceğim farklı renkteki ojelerini de çok güzel taşıyordu.Yüzüne ve yüzündeki ifadeye çok iyi giden saç modeli seçmişti.

Sevgili arkadaşımız Konca'ya gelince, oldukça kilo kaybetmiş gözüküyordu.Yaklaşık on gündür dükkanda çalışıyorum diyerek ortadan kaybolan arkadaşımız ölüm diyetlerine mi girmişti acaba. Konca, sırrını bana da ver!Şık kıyafeti, mor şalı ile göz alıyordu. Kırmızı pabuçların içindeki bakımlı ayakları da çok dikkat çekiciydi.Unutulan bişey vardı. Hafif bir makyaj... O güzel gözlerini ortaya çıkaracak hafif makyaj gerçekten büyük eksikti. Cannes Film festivalinin sunucularından Juliette Binoshe'de tercihini makyajsızlıktan yana koymuştu. Acaba Konca'nın bu tercihinde Juliette Binoshe'in etkisi var mıydı demekten kendimi alamadım.
Foça'nın yorulmak bilmez muhabiri canımız arkadaşımız Nurdan'a gelince.. O da mı kilo kaybetmişti ne! Uzun büzgülü eteği çok yakışmıştı.Favorisi, genellikle etek altına tight olan arkadaşımız bu sefer tercihi değiştirmişti. Aslında doğruyu söylemek gerekirse etek altı tight modasından hiç hoşlanmadığımı söylemeliyim. Eskiden kırsal bölgelerde tercih edilen bu kıyafet biçimine ağız bükerken bugünlerde şehirlinin gardrobunu baş tacı oldu.Daha neler olacak, göreceğiz!Bu arada Nurdan'ın şapkasınıdan söz etmeden geçemeyeceğim. Bu şapkayı bu kadar güzel taşıyacak başka bir insan düşünemiyorum. Sevimli şapkasının kendi tasarımı olduğunu da söylemeliyim.Tercihi ile" Ben bana en çok yakışanı bilirim" demiş sevgili arkadaşımız.
Sevgili arkadaşımız Bingül son derece şık kıyafeti ile göz dolduruyordu.Otantik desenli pantolonu, üzerindeki şık tuniği ile tam uyum içindeydi. Ancak göz makyajının biraz fazla olduğunu belirtmek isterim. Zira güzel gözlerini görmekte zorluk çektiğimi de itiraf etmeliyim.Bu arada Bingül'ün bu şıklığı ile fotografçıların nasıl gözünden kaçtığını anlayamadım. Zira kendisinin tek fotografını bulamadık. Bu fotografta yer alan Turgay'ımızın da şıklığını değil ama yakışıklılığını söylemeden geçemeyeceğim.
Koncagül Ağaoğlu'nun annesi Adalet Ağaoğlu. Hepimizin Adalet Teyzesi.. Her zaman özenli ve şık olan Adalet Teyze yine çok şık görünüyordu. Gri hırkasının içine giydiği beyaz tişörtü ve beyaz pantolonu ile kendi kuşağının en şık olanıydı.

Nezih Kesim'in zarif eşi Meral ise tercihi ile sade ve çok şık görünüyordu.Siyah bluzunun üzerine taktığı gümüş takısı ve siyahlı beyazlı eteği ile adeta"sadelik şıklıktır" diyordu.

Yorumsuz

Sevgili arkadaşımıza gelince,kendisine çok yakışan elbisesi ve onu tamamlayan küpeleri ile hemen farkediliyordu. Ayrıca açılış sırasında gözü dolduran hizmeti ve zarefetiyle çok iyi bir organizatör olduğunu da gösterdi.

Foça'nın Amerikalı sakinlerinden Sevgili Martha, yabancı arkadaşları açılışın konukları arasındaydı. Martha kendi ördüğü kazağı, zarif çantası, kendisine çok yakışan kısa paçalı pantolonu ve babet tarzı ayakkabılarıyla o da Meral Kesim gibi "sadelik şıklık" diyenlerdendi.Ancak Martha'nın arkadaşlarının biraz iddialı olduğunu söylemek isterim. Beyaz üzerine mavi çizgili, dolgu topuklu pabuçlarıyla yabancı arkadaşımız "nerede olsam modayı takip ederim" diyordu adeta.

Bu otantik giysi de sahibine yok yakışmıştı.

Güzel endamlı arkadaşımız kendi bedenine en çok yakışanı tercih etmişti. Artık yavaş yavaş soyu tükenmekte olan ince endamlı olmanın ayrıcalığına sahip arkadaşımız tatlı bir kıskançlıkla bakışları üzerine topladı.

Otantik giysisi ile arkadaşımız bu açılışa yakışanlardandı. Yemeniden yapılmış kırmızı elbisesi içindeki arkadaşımız çok zarif görünüyordu.
Bu günlük de bu kadar diyelim.
11.07.2010
FOÇA
Hepimiz heyecan duyduk.Neden ki! Belki hiç su yüzüne çıkartmadığımız içimizdeki hayali gerçekleştirdiği için... Belki kasaba kimliğini aşamamış Foça'da gönlümüze göre bir dükkan açıldığı için... Belki Foça'ya gelen konuklarımıza keyifle tanıtacağımız bir yer olduğu için... Belki de özenle hazırladığı doğal ürünlerine gönlümüzce kolay ulaşacağımız için..Elbette "e" şıkkı diyerek yanıtım "hepsi" olacaktır.
İYİ Kİ DOĞDU MELTEM CRAFT! UZUN ÖMÜRLÜ OL!
Ege' de bir efsane vardır; " Hilal' in gözüktüğü ilk gece, yıldızların altında denize dileğinizi iletirseniz, deniz size mutlaka geri döner ve dileğinizi yerine getirir... " Eminim deniz geri dönecek ve bu dükkan uzun ömürlü olacaktır. :))
Dükkanın açılış gününde sevgili arkadaşlarımız, Koncagül Ağaoğlu'nun Foça Kızları ve Nezih Kesim'in bakmaya doyamadığımız üç ve iki boyutlu egenin karakteristiği taş evleri ve kapıları temel alarak yaptığı seramik çalışmaları Foça'da bir masal dünyası yarattı. Evet bu Ege masalıydı! Bahçeli eski bir taş evde Meltem, Konca ve Nezih tüm konuklara keyifli anlar yaşattılar.
Sergi öncesi var olmanın dayanılmaz yorgunluğu ve mutluluğu.. Nezih Kesim ve Koncagül Ağaoğlu
Nezih Kesim'in çalışmaları
Rüzgarı bol olan Kuzey Ege'de arnavut kaldırımlı dar sokaklar Ege'nin olmazsa olmazlarından. Sokaklarda eski Rum evlerinden restore edilmiş, değişik renklere boyanmış kapı ve pencereleriyle çok hoş görünen, sarmaşıkların ve begonvillerin sarıp sarmaladığı taş binalar beni hep çok heyecanlandırmıştır.İşte bu nedenle Nezih'in işlerine baktıkça daha çok bakmak istedim.Teşekkürler Sevgili Nezih, bu güzel işlerinin duygusuna bizi de ortak ettiğin için..
Koncagül Ağaoğlu'nun "Foça Kızları"
Eski Yunan mitolojisinde "aşk ve güzellik tanrıçası Afrodit" uzun zaman Ege ve Akdeniz sularında bir sedefin kabuğu içinde dolaştıktan sonra hırçın dalgaların beyaz köpüklerinin bağrından büyük bir ihtişam ile çıkmış. Afrodit sayesinde Ege’liler sevecen, yürekli, hoşgörülü, neşeli, umutlu, doğayı ve gezmeyi seven deniz aşığı insanlar olarak yaratılmışlar. Konca'nın Foça Kızları"da onun elinden Foça'da çıktı.İnce boyunları, kabarık etekleri ve doğayla bütünleşmiş görüntüleri ile bu taş kızlar, taşın soğukluğunu unutturup yüreğimizi ısıttı.Bu kızlar yaklaşık beş sene önce aşk, hüzün, coşku kimi zaman da acının karıştığı duygularla üretildi.Alışmadım. Her seferinde başka türlü baktım ve gördüm. Eline sağlık Sevgili Konca..
Aslında ben bu yazıyı yazarken niyetim Dükkanın açıldığı günden biraz dedikodu vermekti. Magazin foto muhabiri olarak çalışan canım arkadaşım Turgay'ın fotoları ile eğlence olsun diye "Foça Life"ı hazırlamaktı. Yazı kendini attı ve magazinden uzaklaştık. Yok yok magazin gene var. Ama şimdi başlıyor. Dükkanımızın sahibesi Meltem'in kıyafeti ile başlıyoruz Magazin bölümümüze...

Meltem Craft'ın yaratıcısı arkadaşımız çok güzel görünüyordu. Çizgili pantolonu ve beyaz bluzu birbirine yakışmıştı.Kolyesi de şık kıyafetini tamamlıyordu. Ancak "her güzelin bir kusuru vardır"deyimini hatırlatırcasına ayakkabılarının giysisini tamamladığını söyleyemeceğim.Belli ki yüksek topukların üstünde rahat değildi.
Sevgili Meltem'in dünya tatlısı kızı Defne... Çalışkanlığı, iç ısıtan aydınlık yüzü ve gülüşü ile gönüllere taht kuran Defne, bu dükkanın ortaya çıkmasında çok büyük katkısı olan isimsiz bir kahraman...Kendisine çok yakışan civciv sarısı elbisesi ile masumiyeti temsil ediyordu. Ayrıca sandaletleri de elbisesini tamamlıyordu.Başkasında kolay beğenmeyeceğim farklı renkteki ojelerini de çok güzel taşıyordu.Yüzüne ve yüzündeki ifadeye çok iyi giden saç modeli seçmişti.

Sevgili arkadaşımız Konca'ya gelince, oldukça kilo kaybetmiş gözüküyordu.Yaklaşık on gündür dükkanda çalışıyorum diyerek ortadan kaybolan arkadaşımız ölüm diyetlerine mi girmişti acaba. Konca, sırrını bana da ver!Şık kıyafeti, mor şalı ile göz alıyordu. Kırmızı pabuçların içindeki bakımlı ayakları da çok dikkat çekiciydi.Unutulan bişey vardı. Hafif bir makyaj... O güzel gözlerini ortaya çıkaracak hafif makyaj gerçekten büyük eksikti. Cannes Film festivalinin sunucularından Juliette Binoshe'de tercihini makyajsızlıktan yana koymuştu. Acaba Konca'nın bu tercihinde Juliette Binoshe'in etkisi var mıydı demekten kendimi alamadım.
Foça'nın yorulmak bilmez muhabiri canımız arkadaşımız Nurdan'a gelince.. O da mı kilo kaybetmişti ne! Uzun büzgülü eteği çok yakışmıştı.Favorisi, genellikle etek altına tight olan arkadaşımız bu sefer tercihi değiştirmişti. Aslında doğruyu söylemek gerekirse etek altı tight modasından hiç hoşlanmadığımı söylemeliyim. Eskiden kırsal bölgelerde tercih edilen bu kıyafet biçimine ağız bükerken bugünlerde şehirlinin gardrobunu baş tacı oldu.Daha neler olacak, göreceğiz!Bu arada Nurdan'ın şapkasınıdan söz etmeden geçemeyeceğim. Bu şapkayı bu kadar güzel taşıyacak başka bir insan düşünemiyorum. Sevimli şapkasının kendi tasarımı olduğunu da söylemeliyim.Tercihi ile" Ben bana en çok yakışanı bilirim" demiş sevgili arkadaşımız.
Sevgili arkadaşımız Bingül son derece şık kıyafeti ile göz dolduruyordu.Otantik desenli pantolonu, üzerindeki şık tuniği ile tam uyum içindeydi. Ancak göz makyajının biraz fazla olduğunu belirtmek isterim. Zira güzel gözlerini görmekte zorluk çektiğimi de itiraf etmeliyim.Bu arada Bingül'ün bu şıklığı ile fotografçıların nasıl gözünden kaçtığını anlayamadım. Zira kendisinin tek fotografını bulamadık. Bu fotografta yer alan Turgay'ımızın da şıklığını değil ama yakışıklılığını söylemeden geçemeyeceğim.
Koncagül Ağaoğlu'nun annesi Adalet Ağaoğlu. Hepimizin Adalet Teyzesi.. Her zaman özenli ve şık olan Adalet Teyze yine çok şık görünüyordu. Gri hırkasının içine giydiği beyaz tişörtü ve beyaz pantolonu ile kendi kuşağının en şık olanıydı.

Nezih Kesim'in zarif eşi Meral ise tercihi ile sade ve çok şık görünüyordu.Siyah bluzunun üzerine taktığı gümüş takısı ve siyahlı beyazlı eteği ile adeta"sadelik şıklıktır" diyordu.

Yorumsuz

Sevgili arkadaşımıza gelince,kendisine çok yakışan elbisesi ve onu tamamlayan küpeleri ile hemen farkediliyordu. Ayrıca açılış sırasında gözü dolduran hizmeti ve zarefetiyle çok iyi bir organizatör olduğunu da gösterdi.

Foça'nın Amerikalı sakinlerinden Sevgili Martha, yabancı arkadaşları açılışın konukları arasındaydı. Martha kendi ördüğü kazağı, zarif çantası, kendisine çok yakışan kısa paçalı pantolonu ve babet tarzı ayakkabılarıyla o da Meral Kesim gibi "sadelik şıklık" diyenlerdendi.Ancak Martha'nın arkadaşlarının biraz iddialı olduğunu söylemek isterim. Beyaz üzerine mavi çizgili, dolgu topuklu pabuçlarıyla yabancı arkadaşımız "nerede olsam modayı takip ederim" diyordu adeta.

Bu otantik giysi de sahibine yok yakışmıştı.

Güzel endamlı arkadaşımız kendi bedenine en çok yakışanı tercih etmişti. Artık yavaş yavaş soyu tükenmekte olan ince endamlı olmanın ayrıcalığına sahip arkadaşımız tatlı bir kıskançlıkla bakışları üzerine topladı.

Otantik giysisi ile arkadaşımız bu açılışa yakışanlardandı. Yemeniden yapılmış kırmızı elbisesi içindeki arkadaşımız çok zarif görünüyordu.
Bu günlük de bu kadar diyelim.
11.07.2010
FOÇA
NİOBE'DEN ÇIKTIK YOLA ATALANINDA VERDİK MOLA
Evet yine bir gezi için yollara düştük. Ama bu seferki gezimizde diğer gezilerimizin aksine her şey planlanmıştı. Saat saat ne yapacağımız hatta ne yiyip içeceğimiz bile. Gündüz Akagündüz’ün Spil Dağı Turgutalp mevkiindeki evine davetliydik. Böyle misafir olmak herkese nasip olmaz. Neden mi? Özenin bu kadarını bulmak pek kolay olmaz da ondan. Yazıma başlarken Gündüz’e bu misafirperverliğinden dolayı grubumuz adına onun deyişiyle Foça-zen yaşam gezginleri adına teşekkür etmek isterim. Merak edersiniz diye küçük grubumuzu tanıtayım! Bendeniz, Ahmet, Gürbüz, Gündüz’ü bize tanıtan sevgili Nurdan ve Turgay.
Sanırım Mart ayının sonlarıydı. Hatırlamakta aslında biraz güçlük çekiyorum. Çünkü bu yazı dumanı üstünde tütenlerden değil. Hafif kapalı bir havada Manisa’ya doğru arabamızın tekerlerleri dönmeye başladı. Manisa’ya geldiğimizde aslından beklentimden daha iyi bir şehir bulduğumu söylemeliyim. Elbette bu izlenim gördüğüm çok küçük kısım ile sınırlı.
Sanırım Mart ayının sonlarıydı. Hatırlamakta aslında biraz güçlük çekiyorum. Çünkü bu yazı dumanı üstünde tütenlerden değil. Hafif kapalı bir havada Manisa’ya doğru arabamızın tekerlerleri dönmeye başladı. Manisa’ya geldiğimizde aslından beklentimden daha iyi bir şehir bulduğumu söylemeliyim. Elbette bu izlenim gördüğüm çok küçük kısım ile sınırlı.
Son zamanlarda daha çok gezer ya da yaşımdan dolayı daha iyi gözler olduğum için midir bilmiyorum. Her gittiğim şehre alıcı gözüyle bakar oldum. Adeta bir şehir plancısı gibi! Aslında görmek istediğim, özlediğim şeyler var bir şehirde. Kendi özgün mimarisini oluşturmuş, tabela kirliliğinden kendini arındırmış, depo olarak kullanılmayan çiçekli balkonlar, yeşil alanlar ve de yayalar için ayrılmış bölgeler ve saymadığım pek çok şey. Aradıklarım çok mu acaba? Bugünlerde bu tip özellikleri Eskişehir’e kazandırmaya çalışan bir Belediye Başkanı var. Böyle belediye başkanlarını diğer şehirler için de dileyerek yazıma devam ediyorum. Benim gördüğüm canım vatanımdaki tüm şehirler birbirinin aynı, hepsi büyük şehirlerin en kötü kopyası gibi!
Spil Dağı için ekşi sözlükte yer alan tanımlardan birine göz atarak sözü Spil Dağı'na getirelim. “Manisayı, kışları soğuk tutan, yazları ise kocaman bir tandır kebaba çeviren yekpare kaya"
Bu büyük kayanın eteklerinde yer alan Ağlayan Kaya ya da diğer adıyla Niobe Kayası olarak bilinen diğer bir kayacıktan (Spile kaya deyince!) söz etmeden olmaz. Bu kayaya neden ağlayan kaya dendiğini merak ettiyseniz yanıtı burada.
Niobe Kayası, doğal aşınma sonucu başı önüne eğik, ağlayan bir kadın görünümü kazanmış.

Eski Yunan yazarlarının yapıtlarında da sözü edilen kayanın Zeus’un taşa dönüştürdüğü Niobe’yi temsil ettiğine inanılıyor. Niobe, tüm çocukları öldürülen Lidya kralının kızı. Niobe, acılarını dindirmek isteyen Zeus tarafından Spylos dağının (Spil Dağı-Manisa) yamacında bir kaya parçasına dönüştürülmüş. Kaynaklar böyle der!Ben onların yalancısıyım!
Acıklı bir hikayesi var Niobe’nin. İşin başka acıklı yanı ise bu kayanın olduğu bölgeye yapılan çirkin açık hava tiyatrosu. Var olanı korumak, oradaki doğal yapıyı bozmamak çok mu zor!

Eski Yunan yazarlarının yapıtlarında da sözü edilen kayanın Zeus’un taşa dönüştürdüğü Niobe’yi temsil ettiğine inanılıyor. Niobe, tüm çocukları öldürülen Lidya kralının kızı. Niobe, acılarını dindirmek isteyen Zeus tarafından Spylos dağının (Spil Dağı-Manisa) yamacında bir kaya parçasına dönüştürülmüş. Kaynaklar böyle der!Ben onların yalancısıyım!
Acıklı bir hikayesi var Niobe’nin. İşin başka acıklı yanı ise bu kayanın olduğu bölgeye yapılan çirkin açık hava tiyatrosu. Var olanı korumak, oradaki doğal yapıyı bozmamak çok mu zor!
Neyse diyerek buradan sonra Spil Dağı üzerinde yükselmeye başlayalım. Hava yavaş soğumaya başlamıştı. Manzara eşliğinde Turgutalp mevkiindeki Gündüz’ün evine geldik.
Meyve ağaçları içinde çok sempatik bir köy. Aslında yazın da oldukça serin olan bu bölgede bu kadar çok meyve ağacı olmasına şaşırdığımı söylemeliyim. Niyeyse bendeki bilgi meyva ağaçlarına ilişkin; onların sıcak yerleri sevdikleri ile ilgili olduğuydu.Buradaki meyva ağaçları bendeki bilgiyi adeta yalanlıyordu. Köyün kendine ait bir mimarisi vardı. Elbette bir Adakale (Küçükkuyu yakınlarında bir köy) değildi ama özenli davranıldığını görmemek haksızlık olur. Köyde ufak bir çevre gezisi yaptıktan sonra eve döndüğümüzde bizi karşılayan yemekler inanılmazdı. Gündüz ameliyat eldivenlerini giymiş bir genel cerrahın titizliği ile bir şeyler hazırlamış ve hazırlamaya devam ediyordu. Hiçbir şeyi unutmamıştı. Hazırladığı hamsi köftelerinin tadı hala damağımda. Çıtır çıtır yanan sobanın ve şöminenin eşliğinde şarkılı türkülü bir gecenin keyfini yaşadık hep beraber. Bu arada depodaki tüm odunları bitirdik sanırım. Hep birlikte güzel vakit geçirmiştik. Unutulası değil özlenesi idi yaşadıklarımız!
Sabah köyün temiz havasını soluduktan sonra Spil Dağın’daki Atalan mevkine geldik. Bu bölgede çok sayıda yılkı atı vardı. Yılkı atları ile bölgenin adı arasında ilişki olduğunu düşündüm. Doğru mudur bilmiyorum?
Sonunda Nazarköy'e ulaştık. Çok merak ettiğim boncuk atölyelerine de.. Nazarköy, Kemalpaşa’ya çok yakın , dar sokakların açıldığı küçük bir meydanı olan bembeyaz bir köy. Utanganç gelinler gibi duran çiçekli kiraz ağaçları köyün beyaz görünmesinin nedeniydi.Şimdiye kadar böylesine çok sayıda kiraz ağacını bir arada görmemiştim!

Bu güzelliğin içinde gözlerim bir yandan boncuk atölyelerini arıyordu. Evlerin arasına sıkışmış boncuk atölyelerini yardım almadan bulmamız adeta imkansız gibiydi.Köyden bir kişinin yardımıyla bir kaç boncuk atölyesini ziyaret ettik. Beş altı kişinin aynı anda çalıştığı nazar boncuğu fırınlarında 3000 yıllık Antik Akdeniz Cam Sanatının tüm incelikleriyle yaşatılmakta olduğu söylendi.Elbette bu kısa ziyaretlerde sözü edilen incelikleri fark etmemiz imkansızdı.
Biraz da kitabi bilgi diyerek devam edeyim. Bugün, bu geleneği yaşatan az sayıdaki boncuk ustasının kökeni, 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı İmparatorluğunun dağılmasıyla, İzmir ve çevresine yerleşen Arap asıllı cam ustalarına dayanmakta olduğu belirtilmiş kaynaklarda. Anadolu'da unutulmaya yüz tutmuş olan cam işleme tekniği, bu tarihten sonra göz sembolüyle birleşerek yeniden hayat bulmuş.

Bu güzelliğin içinde gözlerim bir yandan boncuk atölyelerini arıyordu. Evlerin arasına sıkışmış boncuk atölyelerini yardım almadan bulmamız adeta imkansız gibiydi.Köyden bir kişinin yardımıyla bir kaç boncuk atölyesini ziyaret ettik. Beş altı kişinin aynı anda çalıştığı nazar boncuğu fırınlarında 3000 yıllık Antik Akdeniz Cam Sanatının tüm incelikleriyle yaşatılmakta olduğu söylendi.Elbette bu kısa ziyaretlerde sözü edilen incelikleri fark etmemiz imkansızdı.
Biraz da kitabi bilgi diyerek devam edeyim. Bugün, bu geleneği yaşatan az sayıdaki boncuk ustasının kökeni, 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı İmparatorluğunun dağılmasıyla, İzmir ve çevresine yerleşen Arap asıllı cam ustalarına dayanmakta olduğu belirtilmiş kaynaklarda. Anadolu'da unutulmaya yüz tutmuş olan cam işleme tekniği, bu tarihten sonra göz sembolüyle birleşerek yeniden hayat bulmuş.
Günümüzde kullanılan fırınların yapısı ve çalışma tekniğinin eskisiyle bire bir aynı olduğu söyleniyor. Sabahın erken saatlerinde çam odunuyla yakılan fırın, ayrı gözlerde bulunan atık camlar ve özel olarak hazırlanmış kimyasallarla birlikte kısa sürede 900 C derecelik bir sıcaklığa ulaşıyor.
Çam odunu ise yandığında yüksek ısı vermesi, çok az kül bırakması, cama parlaklık ve şeffaflık kazandırması nedeniyle özellikle tercih edilmekte imiş ustaların söylediklerine göre.
Çam odunu ise yandığında yüksek ısı vermesi, çok az kül bırakması, cama parlaklık ve şeffaflık kazandırması nedeniyle özellikle tercih edilmekte imiş ustaların söylediklerine göre.
Ocağın başına oturan ustalar dikkatle işlerini yapıyorlardı. Bu işin ancak sevgi işi olduğunu ispatlarcasına. Her bir ustanın önünde iki gözcükten oluşan bir bölüm var. Gözcüklerden birinde erimiş cam, diğerinde ise cama renk veren kimyasallar konuyor.
Bu kimyasallar boncuğa insanı çağıran renkleri kazandırıyor. Cam ustası, iki metali sözü edilen iki gözde dans ettirerek o mucizevi yuvarlakları üretiyor. Hani bizim için de iyi dileklerin simgesi olan yuvarlakları… İnsana hemen yapılıverecekmiş gelen bir hareketle cam boncuğa dönüşüyor ustaların elinde. Ama bunun tam bir ustalık olduğunu anlamam çok uzun sürmedi.
Hani insanın onlara da bir nazar boncuğu takası geliyor. Bu boncuk atölyelerinin kapanmamasını dileyerek boynuma taktığım boncukların nasıl emekle ortaya çıktığının tanığı olarak Nazarköy’den ayrıldık.
Keyifli yolculuğumuzun sonuna gelmiştik. Hoş anılarla kasabamıza döndük. Yeni gezilerin hayalini kurarak!
FOÇA'YI YAZMAK YAŞAMAK

Foça üzerine bir şeyler yazmak istiyordum uzun süredir. Zaman mı bulamadım üç yıl boyunca, malzeme mi yoktu! Neyse, şimdi sırası geldi diyelim . Aslında nereden başlayacağımı da bilmiyorum. Kalem, pardon tuşlar nereye taşırsa oraya artık! Foça’da yaşama düşüncesi dört yıl önce gelişti. Bu şirin kasabaya taşınmadan önce onlarca tilki, kuyruklarını birbirine değirmeden koşuşturdu durdu kafamın içinde. Aidiyet duygusu gelişmiş bir insan mıydım peki ? Onlarca yıldır yaşadığım şehri, dahası mahalleyi ve tüm yaşanmışlıkları bırakabilecek miydim? Şehri kendine mesken edinmiş birçok insanın ütopyası olan “bir kıyı kasabasında yaşamak” düşüncesi ete kemiğe büründükçe huzursuzlukları da beraberinde getiriyordu. “Ne yapmalı? Nasıl Yapmalı?” derken kendimi Foça’da buldum..
“Sakin bir hayat istediklerini söyler insanlar çoğunlukla, içinde rahatça hareket edecekleri geniş zamanlar, her şeyin beklenildiği gibi gerçekleştiği, hiçbir şeyin sırasının şaşırmadığı, iyi cilalanmış bir masa gibi pürüzsüz, temiz telaşsız günler” (Ahmet Altan “Sükunetten Kaçış”) Aslında bu düşünce küçük bir yere yerleşmenin bir gerekçesi olacağı gibi, yine böylesi bir yerden insanı kaçırabilecek neden de olabilir ! Biz insanları hoşnut etmek ne zor!
Aslında Foça insana sürprizler sunan bir yer… Tıpkı sunmadığı gibi! Bu da ne demek demeyin! Planlanmamış geziler, balık partileri… derken evin yolunu zor bulduğunuz çok sayıda gün yok mudur? İşte size kendine özgü sürprizler sunan bir yer! Küçük bir yerleşim yeri olması ile ilgili olarak zaman zaman seçeneğimizin çok az olduğunu söylemek de mümkün.! Mekan küçük, zaman bizim, bir de keyif olunca Foça’da neler yapılmaz ki!
Foça bir balıkçı kasabası. Kafeleri, sahil lokantaları, balık pazarı, balıkçıları ve denizin değişmez dekoru olan kayıkları, sevimli paket taşlı dar sokakları, taş evleri, gün batımı ile kasabamız adeta bir fotoğraf karesi gibidir. En azından benim için! Dar sokaklardan kolayca denize ulaşmak Foça’da yaşayan herkes için doyumsuz bir keyiftir. Sorsalar nasıl tarif ederim Foça’yı ?Zamanlarının çoğunu deniz kıyısındaki kafelerde geçiren insanların yaşadığı, kışı yazından çok daha güzel olan sevimli bir kasaba derim. Evet, şehirden oldukça fazla sayıda göç almasıyla dikkat çeken bir yer Foça. Bilinmelidir ki, deniz kıyısında oturanlardan yüzünü denize dönenler Foça’ya sonradan yerleşenler, yola dönenler ise Foçalılardır. Bu da gerçekten Foçalı olanla olmayanı ayırt etmek için basit bir yöntemdir. Ama Foça’nın yerlileri için bu küçük kasabanın sıradanlaştığını sakın düşünmeyin! Günün büyük bir bölümünü ev dışında, açık havada geçirmeleri onlar için bu bağımlılığın en önemli göstergesi bence.. Dört mevsim açık bulabileceğimiz Foça’nın kafeleri sunulmaya hazır demli çayıyla bizim için her daim çok davetkardır. Tabii ki kafelerle ilgili herkesin seçimi aynı değil. Bizim favori mekanımız Menendi… Sahibi Metin, onun yardımcısı, dünya tatlısı Cem, ince mizah anlayışları ile oranın bir lokal kimliğine dönüşmesine neden olmuş. Hele Metin’in köfteleri mutlaka tadılması gerekenler listesinde olmalı. Benim için bu köftelerin bağımlılık yarattığını söylemek abartılı olmaz. Menendi’nin renkli müdavimlerinden biri ünlü yazar Tarık Dursun K. Keskin zekası ve espri anlayışı ile Menendi’nin müdavimlerinden belki de en renklisi.. Menendi bir buluşma noktası.. Eşsiz gün batımını, dostlarla beraber bira eşliğinde Menendi’de izlemek bünyemize bir alışkanlık olarak yerleşti çoktan..
Diğer bir yer ise Palmiye Kafe ya da yerlilerin belediye kahvesi. Gündüz saatlerinin buluşma noktası..En iyi sabah çayının burada olduğu konusunda iddiaların olduğu bir balıkçı kahvesi. Çay eşliğinde yenilen simidin, peynirin tadını hangi Foçalı inkar edebilir ki! Foça da simit ve çay başkadır özellikle Palmiye’de diyesi geliyor insanın! Burada çalışanların renkli kişiliği de mekanı vazgeçilmez hale getiren gerekçelerden biri sayılabilir. “Hizmet sektöründe çalışmak beceri ister” ifadesini doğruluyor onların tavırları.. Bu mekanın renkli kişiliklerinden Faik’in turistleri çağırırken “ size welcome diyoruz” demesi bile tüm müdavimlerin gülümsemesine yetiyor da artıyor.
Foça’da uğramadan edemediğimiz pek çok mekan var; ama nedense yalnızca bu ikisinden söz etmekle yetindim. Sokağın küçük mutlulukları bunlar .. Her salı kurulan Foça pazarı insanların sosyalleşmesinin başka bir gerekçesi.. Pazar gidişi ve dönüşü verilen çay molaları, iki kişi olarak oturduğumuz masalarda kısacık zaman içinde çok kişi olmak Foça’dan bir kaç resim..
Aslında küçük bir yerde yaşamak keyif. Küçük yerdeki hayatımızı kendi içimizde büyütmek daha büyük bir keyif! Herkesin bildiği bir şeyi söylüyorum. Açılımı hoş olduğu için yazması da hoş. Küçük bir yerin kolaylıklarını bir avantaj olarak yaşarken kendimiz için yapabildiklerimiz küçük yerdeki yaşamı anlamlı kılmanın yollarından biri . İşte benim yazı yazma isteğimin nedeni de kendi yaşamımı zenginleştirme ya da anlamlı kılma çabası.. Öncelikle kendim için.. Benzeri yaklaşımla üretimlerini sürdüren Konca’nın seramik, Bingül’ün papier maché atölyesi Foça’da yapabileceklerimizin sayısını artıran mekanlar.. Telaşsız, sakin…
Foça’da yağmur da bir başkadır!! Geldiğim şehirdeki yağmurlu günleri düşündüğümde bir karabasan hatırlarım. Bir an önce eve gitmek isterdim. Eve ulaşabilene aşk olsun! Ne otobüs ne taksi! Ulaştığım anda ertesi gün için kaygılanmaya başlardım. Yağmurun keyifli de olabileceğini fazla fark edemediğimi söylemeliyim. Doğduğum ve yetiştiğim şehire haksızlık etmek istemem ama bunu söylemekten de kendimi alamadım işte!
Foça’nın kış - yaz kapanmayan kafelerinde oturarak çayımdan bir yudum alıp yağmurun, toprağın kokusunu hissetmek hayatı yaşanılası kılan küçük şeylerden bir kaçı belki. Sahildeki bir yürüyüş sonrasında içilen bir soğuk biranın keyfini hangimiz inkar edebiliriz ki! Foça benzeri bir yerde yaşamanın bu ufak mutlulukların sayısını artırma konusunda insana fırsatlar sunduğunu düşünüyorum.
Yaşadığınız yeri küçültürken yaşamımızı da küçültmek belki de insanın kendine verebileceği en büyük ceza. İnsan “bu sükunet bitsin” noktasına kolaylıkla gelebilir. Foça’ya taşınırken duyduğumuz heyecan ve keyifin bir benzerini böylesi yerden kaçarken de yaşamak mümkün. Unutmamamız gereken gerçek kendimizden kaçamadığımız. Böylesi bir sonun bizden uzak olmasını dileyerek şimdilik yazımı noktalayayım.
23.10.07
Foça
“Sakin bir hayat istediklerini söyler insanlar çoğunlukla, içinde rahatça hareket edecekleri geniş zamanlar, her şeyin beklenildiği gibi gerçekleştiği, hiçbir şeyin sırasının şaşırmadığı, iyi cilalanmış bir masa gibi pürüzsüz, temiz telaşsız günler” (Ahmet Altan “Sükunetten Kaçış”) Aslında bu düşünce küçük bir yere yerleşmenin bir gerekçesi olacağı gibi, yine böylesi bir yerden insanı kaçırabilecek neden de olabilir ! Biz insanları hoşnut etmek ne zor!
Aslında Foça insana sürprizler sunan bir yer… Tıpkı sunmadığı gibi! Bu da ne demek demeyin! Planlanmamış geziler, balık partileri… derken evin yolunu zor bulduğunuz çok sayıda gün yok mudur? İşte size kendine özgü sürprizler sunan bir yer! Küçük bir yerleşim yeri olması ile ilgili olarak zaman zaman seçeneğimizin çok az olduğunu söylemek de mümkün.! Mekan küçük, zaman bizim, bir de keyif olunca Foça’da neler yapılmaz ki!
Foça bir balıkçı kasabası. Kafeleri, sahil lokantaları, balık pazarı, balıkçıları ve denizin değişmez dekoru olan kayıkları, sevimli paket taşlı dar sokakları, taş evleri, gün batımı ile kasabamız adeta bir fotoğraf karesi gibidir. En azından benim için! Dar sokaklardan kolayca denize ulaşmak Foça’da yaşayan herkes için doyumsuz bir keyiftir. Sorsalar nasıl tarif ederim Foça’yı ?Zamanlarının çoğunu deniz kıyısındaki kafelerde geçiren insanların yaşadığı, kışı yazından çok daha güzel olan sevimli bir kasaba derim. Evet, şehirden oldukça fazla sayıda göç almasıyla dikkat çeken bir yer Foça. Bilinmelidir ki, deniz kıyısında oturanlardan yüzünü denize dönenler Foça’ya sonradan yerleşenler, yola dönenler ise Foçalılardır. Bu da gerçekten Foçalı olanla olmayanı ayırt etmek için basit bir yöntemdir. Ama Foça’nın yerlileri için bu küçük kasabanın sıradanlaştığını sakın düşünmeyin! Günün büyük bir bölümünü ev dışında, açık havada geçirmeleri onlar için bu bağımlılığın en önemli göstergesi bence.. Dört mevsim açık bulabileceğimiz Foça’nın kafeleri sunulmaya hazır demli çayıyla bizim için her daim çok davetkardır. Tabii ki kafelerle ilgili herkesin seçimi aynı değil. Bizim favori mekanımız Menendi… Sahibi Metin, onun yardımcısı, dünya tatlısı Cem, ince mizah anlayışları ile oranın bir lokal kimliğine dönüşmesine neden olmuş. Hele Metin’in köfteleri mutlaka tadılması gerekenler listesinde olmalı. Benim için bu köftelerin bağımlılık yarattığını söylemek abartılı olmaz. Menendi’nin renkli müdavimlerinden biri ünlü yazar Tarık Dursun K. Keskin zekası ve espri anlayışı ile Menendi’nin müdavimlerinden belki de en renklisi.. Menendi bir buluşma noktası.. Eşsiz gün batımını, dostlarla beraber bira eşliğinde Menendi’de izlemek bünyemize bir alışkanlık olarak yerleşti çoktan..
Diğer bir yer ise Palmiye Kafe ya da yerlilerin belediye kahvesi. Gündüz saatlerinin buluşma noktası..En iyi sabah çayının burada olduğu konusunda iddiaların olduğu bir balıkçı kahvesi. Çay eşliğinde yenilen simidin, peynirin tadını hangi Foçalı inkar edebilir ki! Foça da simit ve çay başkadır özellikle Palmiye’de diyesi geliyor insanın! Burada çalışanların renkli kişiliği de mekanı vazgeçilmez hale getiren gerekçelerden biri sayılabilir. “Hizmet sektöründe çalışmak beceri ister” ifadesini doğruluyor onların tavırları.. Bu mekanın renkli kişiliklerinden Faik’in turistleri çağırırken “ size welcome diyoruz” demesi bile tüm müdavimlerin gülümsemesine yetiyor da artıyor.
Foça’da uğramadan edemediğimiz pek çok mekan var; ama nedense yalnızca bu ikisinden söz etmekle yetindim. Sokağın küçük mutlulukları bunlar .. Her salı kurulan Foça pazarı insanların sosyalleşmesinin başka bir gerekçesi.. Pazar gidişi ve dönüşü verilen çay molaları, iki kişi olarak oturduğumuz masalarda kısacık zaman içinde çok kişi olmak Foça’dan bir kaç resim..
Aslında küçük bir yerde yaşamak keyif. Küçük yerdeki hayatımızı kendi içimizde büyütmek daha büyük bir keyif! Herkesin bildiği bir şeyi söylüyorum. Açılımı hoş olduğu için yazması da hoş. Küçük bir yerin kolaylıklarını bir avantaj olarak yaşarken kendimiz için yapabildiklerimiz küçük yerdeki yaşamı anlamlı kılmanın yollarından biri . İşte benim yazı yazma isteğimin nedeni de kendi yaşamımı zenginleştirme ya da anlamlı kılma çabası.. Öncelikle kendim için.. Benzeri yaklaşımla üretimlerini sürdüren Konca’nın seramik, Bingül’ün papier maché atölyesi Foça’da yapabileceklerimizin sayısını artıran mekanlar.. Telaşsız, sakin…
Foça’da yağmur da bir başkadır!! Geldiğim şehirdeki yağmurlu günleri düşündüğümde bir karabasan hatırlarım. Bir an önce eve gitmek isterdim. Eve ulaşabilene aşk olsun! Ne otobüs ne taksi! Ulaştığım anda ertesi gün için kaygılanmaya başlardım. Yağmurun keyifli de olabileceğini fazla fark edemediğimi söylemeliyim. Doğduğum ve yetiştiğim şehire haksızlık etmek istemem ama bunu söylemekten de kendimi alamadım işte!
Foça’nın kış - yaz kapanmayan kafelerinde oturarak çayımdan bir yudum alıp yağmurun, toprağın kokusunu hissetmek hayatı yaşanılası kılan küçük şeylerden bir kaçı belki. Sahildeki bir yürüyüş sonrasında içilen bir soğuk biranın keyfini hangimiz inkar edebiliriz ki! Foça benzeri bir yerde yaşamanın bu ufak mutlulukların sayısını artırma konusunda insana fırsatlar sunduğunu düşünüyorum.
Yaşadığınız yeri küçültürken yaşamımızı da küçültmek belki de insanın kendine verebileceği en büyük ceza. İnsan “bu sükunet bitsin” noktasına kolaylıkla gelebilir. Foça’ya taşınırken duyduğumuz heyecan ve keyifin bir benzerini böylesi yerden kaçarken de yaşamak mümkün. Unutmamamız gereken gerçek kendimizden kaçamadığımız. Böylesi bir sonun bizden uzak olmasını dileyerek şimdilik yazımı noktalayayım.
23.10.07
Foça
BİR SOLUKTA KUZEY EGE


Bizler emeklilik sonrası Foça'yı mesken edinenlerdeniz. Her yerin birbirine çok yakın olduğu bu coğrafyada gezmek yerine Foça'yı yaşamayı tercih etmiştik üç yıl boyunca... Sürekli olarak Foça'nın ne kadar özel bir yer olduğunu birbirimize hatırlatarak yaklaşık üç yılı doldurduk Foça'da. Ve bir gün çantalarımızı alarak eylül ayının artık son yaz duygusu veren günlerinden birinde Foça'dan başlayıp kuzey egeye doğru sürecek yolculuğumuz için yollara düştük. Son durağın neresi olduğunu bilmeden. Hava raporunda belirtilen çok rüzgar olacağına ilişkin bilgi bizi azıcık tereddütte bıraktı ama. Kaygımızı, isteğimizi ve tayınlarımızı yanımıza alarak yolculuğumuza başladık. Yolumuzun üzerindeki ilk yerleşim yerleri olan Çandarlı ve Dikili'yi atlayarak Ören'e geldik. Çandarlı ve Dikili'yi atladık ah demeden!! Keşke atladığımız için ah diyebilseydik!
Ve Ören... Henüz özgünlüğünü kaybetmemiş, kocaman kumsalı ile insanı şaşırtan yapılaşmaya esir olmamış küçük bir yerleşim yeri. Antik olan kısmını görmedik ama oranın bir antik şehir olduğunu hatırlatan bir sürü levha vardı. Adramytteion! Tek anayasa mahkemesinin burada olduğu ve Arkaik dönemde Kentin hukuk merkezi olduğu söylenir.
Ören'de at kestanesi ile karıştrıp sonra meşe palamutu olduğunu öğrendiğimiz ağaçlar şehrin tarihine yakışır bir biçimde ayakta. Elbete ki Ören'in yeşil olmasının nedeni sadece meşe palamutları değil. Çeşitlilik gösteren bitki örtüsüyle de insanı kucaklayan bir yer Ören.... İnsan girmesi yasaktır demek geldi benim içimden..
Ülkenin bütününü tehdit eden bir sabotaj söz konusu gibi geliyor bana. Yıllar önce gittiğim yerlere bugün tekrar gittiğimde çok başka bişeye dönüştüklerini görüyorum. Ve çocukluğuma, gençliğime ihanet edildiğini düşünüyorum. Ören'e ilk defa gittiğim için yıllar önceki halinin nasıl olduğunu bilmiyorum ama buradaki yapılaşma henüz kabul edilebilir ölçüleri aşmamış gibi geldi bana..
Sırada Akçay vardı. Bin pınarlı İda dağlarının eteklerinde kurulmuş olan kasaba şehirleşmeden fazlaca nasibini almış gibi gözüktü. Türkiye'deki en kaliteli zeytinlerin yetiştirildiği bölgeye ait olan bu kasabanın en özgün yanı belki de çok sayıdaki zeytin ve zeytin yağı dükkanları.
Bu arada rehberlikleri bizim için çok önemli olan sevgili Nurdan (http://www.focafoca.com/ dan Ahçı Fok) ve Turgay'ı anmamak olmaz. Onların, kendilerine mesken ararken kuzey egenin değişik bölgelerinde yaşama şansları olmuştu.
Turgay ve Nurdan'ın rehberliğinde Akçay'dan sonra Güre Kaplıcaları adı verilen bölgede keşfe çıktık. Kaz Dağlarında ya da antik adıyla İda dağlarında...
Adatepe Taş mektebin önü
Pınarbaşı/ İda Dağları
Çamlıbel köyü, Tahtakuşlar, Hasan Boğuldu, Sütüven Şelalesi, Pınarbaşı gibi ören yerleri gidilecek yerler listesinde en başta olanlar... Biz de her gezginini yapacağını yaparak bu yerlere yolumuzu düşürdük. Sıcak ve kurak yazın etkileri kolaylıkla alglanabilir noktadaydı. İda'nın her daim parlak olan zümrüt yeşili elbisesinin solmuş olduğunu, pınarların sesinin kesilmiş olduğunu gözledik. Ama bunun için bir tesellimiz vardı. Kurak yazın bir sonucu olduğunu düşünmek...!
Bir doğa ve tarih hazinesi olan Kaz dağları kötü bir paylaşım için de gündemdeydi. Doğa cenneti bir ülkeden, Kanada'dan gelen bir şirket bu yörede altın arayacağını duyurdu. Güzelim Kaz dağlarını kazmak, kelleştirmek ve zehirlerini bırakıp gitmek için eylem planlarını hazırlamışlardı.

Doğanın korunması adına büyük antlaşmaların altına imza atarak.. Bu konudaki duyarlılığı çok yüksek olan yöre insanını canı gönülden desteklediğimizi de belirtmek isterim. Bu anlamlı karşı çıkışa bu topraklarda yaşayan herkesin aynı duyarlılığı göstermesini dileyerek..
Doğanın korunması adına büyük antlaşmaların altına imza atarak.. Bu konudaki duyarlılığı çok yüksek olan yöre insanını canı gönülden desteklediğimizi de belirtmek isterim. Bu anlamlı karşı çıkışa bu topraklarda yaşayan herkesin aynı duyarlılığı göstermesini dileyerek..
Sıra zeytin ve zeytin yağına gelince Nurda'ın heyecanı görülmeye değerdi. Zeytinyağı konusunda tat uzmanı olma yolunda olan Nurdan farklı zeytinyağların tadına baktı yolculuğumuz boyunca... Yaklaşık Ayvalık ile Küçük kuyu arasındaki bölgede yetişen zeytinlerin Türkiye'nin en yüksek kaliteli zeytinleri olduğu söylenir. Göz alabildiğine zeytinlikler... Zeytin yapraklarının soluk rengi zeytin ağacını öne çıkarmazken ağacın gövdesi bir taş üzerine yazılmış çivi yazısı gibi tarihe yaptığı tanıklığı anlatıyor gibidir her zaman! Bir çok çizere, yazara benim gördüğümden daha fazla şey söylemiştir. İki bin yıllık tarihi içinde de kutsanmıştır.
Bu geziye çıkmamızın nedenlerinden biri de bizim için önemli tat duraklarından olan zeytinyağının macerasına tanıklık etmekti. O küçük yuvarlaklardan mucizevi sarı sıvıya.. Bizim temel olarak sızma ve riviera olarak iki grupta kategorize ettiğimiz zeytinyağının arkasındaki hikayeyi öğrenmekte bu gezinin keyifli yanlarından biri oldu. Herkes kendi sızma yağının hikayesini anlatınca bu konuda ortaklık olmadığını anladım. Benim ilk sıkım yağ olarak tanımladığım sızma yağ için herkesin tarifi farklıydı. Ayrıca kalitesi düşük yağlara kostik ilave edilerek uzun bir kaynama sürecinden sonra elde edilen zeytinyağlı sabunun ortaya çıkışını izlemek hepimiz için keyif oldu. Bu arada ziyaret ettiğimiz üreticiler zeytinyağ kullanımının çok yaygın olmadığını belirttiler. Zeytinyağına çeşitli doğal ürünler katılarak elde edilen aromatik zeytinyağı ile onun kullanımını yaygınlaştırmaya çalıştıklarını söylediler. Mandalinli, kekikli zeytin yağı gibi.. Bir görgü, bir gelenek olarak evimizde yerini bulan zeytinyağının kullanımının düşük olmasının nedeninin pahalı olması gerçeği niçin akıllarına gelmiyordu ki!!!!!
Sırada Küçükkuyu vardı. Sahili gerçekten çok güzel olan bu kıyı kasabası, gezimiz süresince bizi mutlu eden yerlerden biri oldu. Hele deniz kenarındaki "Alp Balık Pişirme Evinde" yediğimiz hamsi ve istavrit kızartmanın hala tadı damağımızda. Hem bu kadar lezzetli hem bu kadar ucuz.
Bundan iyisi şamda kayısı!!! Bu arada Küçükkuyu'nun sahilinin de Küçükkuyu'da kurtarılmış bölge olduğunu söylemeliyim.
Küçükkuyu'dan gece dönmek üzere ayrıldık. Arabamızın tekeri ilk Adatepe köyüne doğru döndü. İstanbul'luların sahiplendiği köyün bir cennetcik olduğunu söyleyebilirim. Restorasyonu yapılmış pırıl pırıl taş evler ve bizi köy meydanında karşılayan yaşlı çınar bir fotograf karesi gibiydi.. Kışın yaklaşık 20 haneye düşen köyün yaz sezonu boyunca nüfusun bir kaç katına çıktığı bir yer olan Adatepe çeşitli kültürel etkinliklere de ev sahipliği yapıyor. Böylesi korunmuş yerleri görmek güzel bir yer görmenin ötesinde sevinç kaynağı oldu hepimizin için. Birçok yerin aksine günümüzdeki halinin eski halinden çok daha güzel olduğu bir yer Adatepe. Buna benzer duyguyu bir başka ege turunda Birgi için yaşamıştım.
Bu arada özel bir girişim olarak kurulan Küçükkuyu Zeytinyağ Fabrikasının oraya gidenler için iyi uğrak yeri olduğunu hatırlatmalıyım. Böylesi bir projeyi hayata geçirenleri de kutlamak isterim.
Bu tip gezilerde doğallığın estetik olduğunu düşünen insanlar için sığınacak çok az yerin kaldığını görmek gerçekten iç burkucu. Doğadaki vahşice, planlı yok edişe, küçük protestolarla varlığını sürdürmeyen çalışan karşı çıkışın, cılız bir ses olarak kaldığını görmek işin başka bir yanı. Atı alan Üsküdarı geçmiş!
Daha sonraki durağımız Assos ve Behramkaleydi. Günümüzde Behramkale veya Behramköy ismi ile tanınan Edremit Körfezi ile Lesbos Adası’nın (Midilli) karşısında, bir volkanın eteğinde, andezit kayalıkları üzerinde kurulmuş, Antik Çağların önemli yerleşim merkezlerinden biri. Aynı zamanda bir liman kenti olmasına karşılık deniz ile yerleşim alanı arasında 200m.lik seviye farkı bulunuyor. ilk defa gittiğim bu iki yer beni hemen kucakladı.
Behramkale, yokuş olan, paket taşlı sokakları ve oraya yakışan dükkanları ve tarihi dokusu ile ben de tekrar gidilmesi gereken bir yer olarak iz bıraktı. Athena tapınağı bütün güzelliği ile köyün doğal güzelliğine güzellik katıyor. Tanrılar tanrısı Zeus'un kızı olan Athena el işçiliğini ve el sanatlarını koruyan Tanrıça olarak bilinir. Mitolojiye göre kadınlara o dokumayı öğretmiş. Behramkale ve çevresindeki halı ve kilim dokumacılığı, gelişmesini de belki de Athenaya borçlu!! Köyün meydanındaki kahve, oradaki dokuya uygun taş masaları ve elbette muhteşem gün batımı ile anılarımızdaki yerini hemen aldı.

Şiir gibi Assos
Assos ise inanması güç olan nerdeyse el kadar olan meşe palamutlarını taşımak için kurulmuş bir limancık.. İki dizelik bir şiir gibi.. Hemen unutuverilecek ama kolaylıkla da hatırlanabilecek cinsten...
Behramkale, yokuş olan, paket taşlı sokakları ve oraya yakışan dükkanları ve tarihi dokusu ile ben de tekrar gidilmesi gereken bir yer olarak iz bıraktı. Athena tapınağı bütün güzelliği ile köyün doğal güzelliğine güzellik katıyor. Tanrılar tanrısı Zeus'un kızı olan Athena el işçiliğini ve el sanatlarını koruyan Tanrıça olarak bilinir. Mitolojiye göre kadınlara o dokumayı öğretmiş. Behramkale ve çevresindeki halı ve kilim dokumacılığı, gelişmesini de belki de Athenaya borçlu!! Köyün meydanındaki kahve, oradaki dokuya uygun taş masaları ve elbette muhteşem gün batımı ile anılarımızdaki yerini hemen aldı.
Assos ise inanması güç olan nerdeyse el kadar olan meşe palamutlarını taşımak için kurulmuş bir limancık.. İki dizelik bir şiir gibi.. Hemen unutuverilecek ama kolaylıkla da hatırlanabilecek cinsten...
Dönüşe geçtikten sonra son uğrak yerimiz Ayvalık'tı. Ayvalık kültür zenginliğinin yanısıra doğayla tarihin içiçe geçmiş beraberliğinin yaşandığı eşşiz güzellikte bir yöre... Güneş batımı eşliğinde bir bardak çayımızı yudumladıktan sonra güzel anılar ve eve dönmenin keyfi ile yola koyulduk. Yeni bir gezinin planlarını yapaarak...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)








