.
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
SİMİ GİDİ SİMİ
"Simi gidi Simi"... Bu şahane ada bu kadar yakınımızdayken ziyaret etmek için neden geç kaldığımı bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey varsa -geç tanışılmış olsa bile- hala "hey gidi günler" deki dokusunu koruyor."Ne güzel""hiç bozulmamış nidaları" ile Ada'da eski iki arkadaşımla beraber bir kaç gün geçirdim.
Simi, yan yana bir kaç koydan oluşmuş coğrafi yapılanması, bir yamaca yerleşmiş pastel renkli evleri, turkuaz renkli denizi,lezzetli ve ucuz deniz ürünleri ile insanı kucaklıyor.Çok uzun zamandan beri yüzmekten böylesine keyif aldığımı hatırlamıyorum.Kendimi denize hapsetmek istedim desem fazla olmaz
Ben Ada'ya gitmeden önce internette Simi Ada'sı ile yazılmış yazıları okudum."Nereye gidilir?""ne yenir?" gibi soruların yanıtlarını aramak için nette gezindim. Aradığım tüm soruların cevaplarını da buldum.Bu bulduğum yazıların benzerini yazmak istemediğim için "Simi le ilgili "ne yazsam" düşüncesini bir kaç gündür kafamda gezdiriyorum. Sonunda biraz insan odaklı biraz gördüğüm birkaç Yunan Ada'sı ile ilgili karşılaştırmalı bir yazı yazmaya karar verdim.
Simi, bize daha Ada'ya ayak basmadan sımsıcak görüntüsüyle "hoşgeldin" dedi.Yaz mevsimi süresince kaybettiğim yaşam sevincimin geri gelmeye başladığını hissettim.İyi bir başlangıçtı bu...Hani bir kaç gündür susuz kalmış bir çiçeği suladığınızda yavaş yavaş yapraklarını diriltmesi gibi..
Zira gene hevesle gittiğim Sakız Adasın'da ilk söylediğim "ben buraya niye geldim"olmuştu.Ancak Ada'nın içini gezdikten sonra fikrim değişmişti..Yeri gelmişken Sakız Adası'nın Simi'den daha ucuz olduğunu söylemeliyim.
Daha önceden yerimizi ayırttığımız Liman bölgesindeki Kokona Otele yerleştik.Otelimizin sevimli sahibesi Kokona, evine misafir gelmiş gibi bir eda ile bizi karşıladı.
Ortalama bir Türk kadını gibi gözüken, ellili yaşlarını süren Kokona adeta evrim geçirmiş bir kadın.. 15 yaşında evlenmiş dört ya da beş yetişkin kızı ve torunları var.Çocuklarını büyüttükten sonra iş kadını olmuş, ingilizce öğrenmiş.Kokona bana aynı formasyonda bir Türk kadını "bu kadar yol alabilir miydi?" diye düşündürdü.Bence alamazdı.
Bunun yanıtını kendim aramaya başladığımda aklıma gelenler şunlar...Elbette Kokona'nın hayatı tırmalayan kişiliğini göz ardı etmeden..
Gelenek görenek farklılığı mı? Müslüman bir toplum olarak kadının daha çok baskılanması mı? .....Elbette buna birçok gerekçe bulunabilir. Kokona'nın başardıkları hiç azımsanmayacak ölçülerde...
Kokona Oteli öneririm.Zengin kahvaltısının tadına bakmazsanız bunun da bir eksiklik olduğunu hatırlatmak isterim.Yediğim lezzetli ekmeğin tadı hala damağımda..
Ada'da konuştuğum insanların çoğunluğunun kış mevsimini Rodos'ta geçirdiklerini öğreniyorum.Yaz mevsiminde Ada'ya gelerek hizmet sektörünün farklı alanlarında çalışıyorlarmış. Ada'nın kışlık nüfusu 2000 civarındaymış.
Symi, "Oniki Ada" grubunda yer alıyormuş.Türkiye sahilleri boyunca Oniki Ada en güneydeki Yunan adaları grubuymuş.Bu adalar topluluğu kaynaklara göre Yunanistan'a katılan son topraklar olarak ifade edilmekte. Rodos, ada grubunun merkezi ve en büyüğü imiş.Takım ada grubunun ikinci büyük adası neredeyse Bodrum'dan bir taş atımlık mesafede olan Kos (İstanköy)..
Simi'ye gitmek için Kos zorunlu bir durak. Kos adasına ikinci gidişim.Benim için herhangi bir tatil beldesinden farkı yok.Simi, Santorini ya da Mikonos'ta tam da tanımlayamadığım büyüyü Kos Ada'sında yakaladığımı söylemek zor.
Kos Ada'sı,Romalılar, Osmanlılar,İtalyanlar ve Almanların egemenliğinde kaldıktan sonra 1948'de Yunanistan'a katılmış.Bu kadar çok el değiştirmiş bir Ada'da tüm bu uygarlıklara ait özgü yapılara ve harabelere rastlamak oradaki yaşamın bir parçası.
Yunan adalarının bir çoğunu gezmiş bir çift bu adalar içinde en çok Kos'u sevdiklerini söyledi.Ben artık Bodrum ve türevi olan yerlerden hoşlanmadığım için gittiğim yerdeki beklentim tamamen otantik dokuyla buluşmak,yerele dokunmak,oranın insanın gözüyle gittiğim yeri görmek.Elbette hepimizin tatil anlayışları farklı...
Çok sayıda mezenin küçük tabaklarda servis edildiği Rum meyhanesi ya da tabakların kırıldığı Sirtaki oynanan Taverna denilen mekanları çocukluğumdan beri duymuşluğum var.Hatta bendeki bu tanıma uygun birkaç tavernaya Londra'da gittim.Ben Yunan Adalarına yaptığım seyahatlerim sırasında bu tanımlara uyan hiç bir mekana rastlamadım.Taverna gördüğüm kadarıyla "Lokanta"anlamında kullanılıyor.
Lokantalardan söz etmişken o coğrafyanın popüler yemeği Musakka tarifi vereyim.Bizim bildiğimizden biraz farklı.Aslında biraz börek görünümünde.En altta patates onun üzerinde halka şeklinde kesilmiş kabaklar onun üzerinde de kızarmış patlıcan ve en üstte de başamel sos var. Kıymalı ve kıymasız seçenekleri bulunmakta.Sevdiğimi söylemeliyim.
Herşeyin oldukça pahalı olduğu Simi Ada'sında deniz ürünleri Türkiye'ye göre çok daha ucuz. Neredeyse bir porsiyon musakka ile 1 büyük porsiyon ızgara ahtopot ya da kalamar aynı fiat.
Şimdi Güzel Symi Ada'sından bir kaç fotograf daha...
Simi Ada'sı gerçekten çok çorak.Sokak aralarında görülen yeşilliğin dışında yeşillik görmek mümkün değil...Turkuaz renki iki koyun içine yapılanmış Simi Kasabası'nın bu çoraklığına rağmen karşıdan görüntüsü çok büyüleyici...Liman bölgesi iki koya oturmuş.Merkeze çok yakın mesafelerde yüzmenin bir şenlik haline geldiği koylar var.San Nicholas koyunda denizin içindeki keskin uçurum ve suyun rengi ilk anda beni ürpertti. Sonrasında o maviliğin içine kendimi hapsetmek istedim.Simi adası yüzmeyi sevenler için çok iyi bir seçenek...ç
Ada insanı, tavrı ile bize ya da bizim esnafımıza çok benziyor.Lokantaların önünde sizi oraya oturmaya ikna etmeye çalışan, konuşkan,yakışıklı adamlar ya da güzel genç kadınlar var.İşlerini yaptıktan sonra sizinle çok ilgilendiklerini söylemek pek mümkün değil.Bu da suyun iki yakasına ait ortak tavır olsa gerek.
Ada'ya çok Türk turist geldiği için hemen herkes bir kaç kelime Türkçe biliyor. Kimi dükkanlarda Türkçe konuşan insanlar çalışıyor.
Pedi Plajı, Simi Ada'sının ünlü plajlarından biri.Merkezden kalkan otobüslere bir buçuk euro ödenerek çok kısa sürede ulaşılabiliyor. Pedi plajı merkezin hemen arkasındaki koy.Ada dağlık olduğu için oraya giderken otobüs önce tırmanıyor. Bu tırmanma sırasında Ada'nın yukarıdan görünüşü nefes kesici.Plajdan dönüşte otobüsten tepede indik.
Simi Kasabası'nın aşağı ve yukarı mahallelerini birbirine bağlayan meşhur merdivenlerinden inerek Limana ulaştık.Bizim gittiğimiz mevsimde inişi ve çıkışı zor olmayan merdivenlerin sağına soluna yerleşmiş evlere bakıyorduk ki birden bire evlerden birinden bir amca elinde kurabiye tabağı ile fırladı. Israrla kurabiyeleri bize verdi.Konuşmaya çalıştık ama anlaşamadık.Tavrının ne kadar içten olduğu gözlerinden okunuyordu.Aslında bu davranış biçiminin de suyun iki yakasında ortak olduğunu düşünüyorum.
Ada sokaklarında bazı duvarlara iri bir kaktüs yaprağı, meyvaları ile asılmıştı.Süsleme diye tarif edebileceğim bu yaprağın Ada'ya şans getireceğine inanılıyormuş.
Aslında "Ada"da yaşamak ilk anda insana hoş gelse de çok kolay olmadığını düşünüyorum.İnsanın bir şeye sığınma isteğini böylesi yerlerin tetiklemesi de çok doğal.Daha önce ziyaret ettiğim Yunan Ada'larında çok sayıda neredeyse tek kişilik küçük kilise vardı.Sokak duvarlarına asılmış kaktüs yaparağı ile kiliselerin işlevinin çok farklı olduğunu düşünmüyorum.
Ben Simi Ada'sını çok sevdim.Yolumu bir kez daha düşürmeyi isterim.Biz Simi'ye Bodrum ve Kos'tan geçerek gittik.Bodrum Kos arası hızlı katamaranlarla yaklaşık yarım saat. Kos Simi arası feribotla yaklaşık bir buçuk saat.Bütün bu rota üzerinde gidiş dönüş olarak ödediğimiz ücret 76 Euro.Kokona otelde ödediğimiz ücret ise üç kişilik oda için 65 Euro.Biz bu seyahati Eylül sonu yaptık. Fiatlar değerlendirilirken dönemin de dikkate alınmasını öneririm.
Bir Pedi hatırası ile yazımı bitireyim.
11 Ekim 2014 FOÇA
SAKIZ ADASINDA BİRKAÇ GÜN....
İlk izlenim tamamiyle bir hayal kırıklığı! Çarpık bir şehirleşme... İnsanı ilk kucaklayan konuşkan, bir şeyler satmaya çalışan güler yüzlü, coşkulu Ada sakinleri oldu. Dükkan ya da restoran isimlerini görmesek adeta Türkiye'de bir yerdeydik.
Kios kasabasını gezmeye karar verdik. Orası burası derken biz burada nasıl üç gün geçirilir diye düşünmeye başladık. Kafamızda Atina ve Midilli'ye gitme fikirleri uçuşmaya başladı. Elbette biraz sabırlı olmalıydık.
Akşam önerilen bir tavernaya gittik. Ben ve arkadaşlarımın bildiği taverna diye tanımlanan mekanların tabakların kırıldığı sirtaki yapılan yerler olduğuydu. Yanılmıştık. Taverna sadece Yunan yemeklerinin yendiği yermiş. Kimi zaman canlı müzik olurmuş. Lokantadan farkı buymuş. Biz de eğlencenin tavana vurduğu yerler olduğunu düşünüyorduk. "Misafir umduğunu değil bulduğunu yermiş" söyleyişini doğrularcasına biz de bulduklarımızla yetinmeye çalıştık. Aslında bulduklarımızda pek şikayet edilecek cinsten değildi. Tüm gün Ada'da dolaşmıştık ve oraya neden gittiğimizin cevabını pek bulamamıştık. Akşam yemeği için gittiğimiz taverna, yemekleri ve canlı müziğiyle yüzümüzü güldürmüştü.
Adanın ekmeklerini çok sevdiğimizi söylemeliyim.
Adanın zeytinyağı ve kekikle kızartılmış ekmekleri akılda kalan tadlardan biri...
Bir başka tat ise marine edilmiş kabak salatası. Tarifini defalarca istememize rağmen verilmeyen kabak salatası... Sır gibi saklanan tarifi Zeynep'in tahmini ile yazıyorum. Çok ince uzun kesilmiş kabaklar zeytinyağı, limon, sirke, hardal ve dere otu ile hazırlanmış bir karışımın içinde bir süre bekletiliyor. Daha sonra üzerine kesilmiş dere otu ve marulla servis ediliyor. Gerçekten çok lezzetliydi. Denemeye değer...
İlk günümüzü tavernada yediğimiz güzel yemekler ve hoş müzikle mutlu olarak tamamladık. İkinci gün araba kiralayarak Ada'nın sözü edilen köylerini ziyaret ettik. İlk ziyaret ettiğimiz köy seramikleri ile ünlü Ammolia... Menemen'deki seramikleri çağrıştıran seramikler içinden zevkli şeyler bulmak mümkün. Ucuz olduğunu da söyleyebilirim. Ben en çok üzerinde elle çizilmiş desenleri bulunan büyük çanakları sevdim.
Bu sevimli toprak testiler birer kumbara... İçi tamamiyle dolduktan sonra kırılıyormuş. Bu kumbaraların şimdi kullanıldığını düşünmüyorum. Yeni kuşakların bu testiyi dolduracak kadar sabırlı olduklarını söylemek zor. Kendimi bile bu sabırsız kuşağa ilave edebilirim. Geçmişin bu kumbaraları hız çağında olsa olsa dekoratif eşya olur.
Sakız Adası Cenevizlilerin yönetimi altındayken sakız ticareti ile Akdeniz'in en zengin adalarından biri olmuş. Osmanlı egemenliği altında da gelişmesini sürdürmüş ta ki Adalılar 1822 yılında bağımsızlık isyanına kadar Ada varlığını sürdürmüş. Bağımsızlık isyanından sonra da tam toparlanmaya çalışırken büyük bir depremle alt üst olmuş.
Ada'nın popüler köylerinden olan Mesta, gerçekten ziyaret edilmeyi hakeden bir köy.
"Sakız Adası merkezinden 35 km’de en uzak ortaçağ köyü. Bizans döneminde (14.-15. yüzyıl) inşa edildi, şekli ve mimarisi gerçekten benzersizdir. Köyün içine girmek için sadece iki kapı var, sokaklar dardır ve evler, boşluklar olmadan yan yana inşa edilmiştir. Köy, korsanların kaybolması ve köy merkezindeki önemli binalara ulaşamamaları için, bir labirent şeklinde inşa edilmiş." Bu alıntıladığım kısa açıklamadan sonra köyden birkaç foto...
Sakız Adası'nın yaşlı teyzelerinden söz etmeden olmaz. Siyahlar içindeki teyzelerin hep sakalları çıkmış. Sanki cinsiyetsiz bir noktaya gelmişler... Siyah giymenin gelenek olduğu Ada yaşlılarına "sen artık yaşlısın" yaftası yapıştırılmış. Bu iç karartıcı giysiler içindeki bazı yaşlı kadınların içlerindeki yaşama sevinci bitmiş gibi gözükmüyor.
Sakız Adası plajları ile de ünlü bir ada. Adaya turist çeken de bu güzel plajlar. Biz de bir kaçına gittik. Bunlardan biri Lithi idi. Denizin rengi görülmeye değerdi. Lezzetli deniz ürünleri yapan renk ahenk restoranlar da anılması gereken yerlerden...
Lithi'de yediğim enginar yemeği şimdiye kadar yediğim en lezzetli enginar yemeğiydi. İçinde patates ve havuç vardı. Ama patatesler de neredeyse enginar tadındaydı. ayrıca yediğimiz karidesli makarnanın tadı hala damağımda. Peynir Yunan mutfağının vazgeçilmezlerinden. Bizim çoğunlukla sabah kahvaltısında kullandığımız peynir orada neredeyse tüm salata çeşitlerinin en önemli bileşeni olmuş. Ege'nin önemli otlarından olan radika peynirle servis ediliyor.
Bir başka popüler köy Pyrgi. Bizi şaşırtan ilginç köylerden biri. "Sakız Adası merkezinin 25 Km güneyinde – inşa edildiği gibi duran bölgelerden biridir. Dar sokaklar, sayısız kiliseler ve aralarından 13. yüzyıldan kalma Bizans kilisesi St. Apostles, siyah beyaz geometrik şekillerin kombinasyonu ile eşsiz dış duvar dekorlu evleri ziyaretçileri kendinden geçirir. Bir liste dolusu abide dizayn edilmiştir. Evler birbirine çok sıkı dizilmiş böylece yakın ve sıkı bir form gibi görünmektedirler. Sokaklar kaldırım taşlı ve dardır." Köyle ilgili yaptığım kısa bir alıntıdan sonra şimdi birkaç fotoğraf oradan...
Ada'nın plajları ile ünlü olduğunu söylemiştim. Ziyaret ettiğimiz plajlardan biri Emporio. Denizin rengi görülmeye değer. Göz alıcı bir mavi. Bu plajın hemen arkasında volkanik taşlardan oluşmuş bir başka plaj var. Benim Foça'dan alışkın olduğum kara taşlardan oluşmuş bir plaj.
Emporio'da söz edilecek mekanlardan biri "Maria'nın Bahçesi" adı verilen restoran. Burasını yemekleri ile anmak yerine bahçesiyle anmayı tercih ederim. Maria gerçekten benim çok seveceğim bir tarzda bir bahçe yaratmış.
Sakız Ada'sını ziyaret edip sakızdan (mastika) söz etmeden olmaz. Sakız ve sakız ürünleri turistik hediyelikler arasında baş sırayı alıyor. Farklı tatlardaki sakız likörleri, sakız reçeli, sakızlı kahve ve sakız tozu oradan yolu geçen herkesin almayı isteyeceği ürünler. Sakız tozunun mide rahatsızlıklarına, kolesterole ve şeker hastalığına iyi geldiği söylenenler arasında. Ben onların yalancısıyım.
Geçtiğimiz yollarda gözümüz ağaçların üstündeydi. Sonra hiçbir şekilde sakız ağacı olabileceğini ihtimal vermediğimiz ama çok sayıda olduğu için ağaçlardan birinin yanına yaklaştık. Bodur, yaprakları sert ve dikenli bir ağacın sakız ağacı olamayacağına karar vermişken Zeynep'in ağacın yaprağını kırmasıyla ortaya çıkan damla sakızı kokusu doğru yerde olduğumuz bilgisini verdi. Damla sakızının nasıl üretildiğine dair yine bir alıntıyla devam ediyorum.
"Doğal damla sakızı her yıl Haziran'dan Eylül'e, hava şartları iyi gittiğinde Ekim ayına kadar üretilir. Ancak doğal damla sakızı Eylül'den Ekim ayının 15'ine kadar, sertleşmesi düzenli bir hale geldiğinde toplanır. Haziran ortasından Temmuz ayının başına kadar doğal damla sakızının toplanmasından önce tablalar hazırlanır. Bu işlem doğal damla sakızı ağacının etrafını çevreleyen alanın temizlenmesi ve düzleştirilmesidir. Hava şartlarına bağlı olarak, doğal damla sakızı yetiştiricileri, doğal damla sakızı ağaçlarını temizlemek için, özel olarak dizayn edilmiş kürekler, malalar ve kazıma aletleri kullanırlar.
.jpg)
Daha sonra, temizlenen alan süpürge ile veya doğal damla sakızı ağacının yeşil yaprakları ile süpürülür. Bundan sonraki faaliyet Yunancada yeri beyaz kille aynı seviyeye getirmek anlamına gelen "asprochomastrima"dır. Kil, yüzeyi tamamen pürüzsüz hale getirmek için iyice elenir, yayılır ve basılır. Beyaz kilin tercih edilmesinin sebebi, doğal damla sakızı üzerine düştüğünde, daha parlak hale gelmesi ve rahat kurumasıdır." Oldukça meşakkatli bir iş olduğu belirtildi. Damla sakızı reçeli ucuz olduğu halde damla sakızının kendisinin ucuz olduğu söylenemez.
Son olarak Ada'yı ziyaret edeceklere birkaç bilgi. "Eagean Sea Rooms and Suites" adlı limana 200 metre uzaklıktaki bir otelde kaldık. Otel gayet iyiydi. Üç kişilik suit odaya 79 Euro ödedik. Sakız Çeşme arası gidiş dönüş 20 Euro. Günlük araba kirası 25 Euro idi. Taverna'nın kişi başı ücreti 20 Euro. Birçok yerde pazarlık imkanı olduğunu söylemeliyim. Birkaç şişe bira ile sınırlı lezzetli yemeklerin olduğu masalara 35 ile 45 Euro arasında ödedik. Restoranlarda porsiyonlar oldukça büyük farklı birkaç şeyden birer porsiyon söyleyerek çok şeyin tadına bakma şansımız oldu. Bu yöntem tavsiye edilir.
Nisan 2013
SUYUN ÖTE YANI
Evet yeni bir yazı için çıktım yola. Yola çıkarken hazırlık yapılır. Bu hazırlıksız bir yolculuk olacak.”Şöyle başlamalıyım ve böyle devam etmeliyim” gibi bir planım yok. Yazı akacak. Bendeniz bu yazıyı yazan kişi olarak akıtmaktansa yazının kendisini akıtmasını istiyorum. Bu yazı yolculuğumda başka bir yolculuktan söz edeceğim. Yunan adalarına yapılan yolculuktan.. Yolculuğuma İstanbul’dan başladım. Denizcilik işletmesinin bir gemisi ile.. Kendimi aralarında çok genç hissettiğim yolcularla birlikte.. Gezim süresince kimin gerçekten genç olduğunu anlamam çok zaman almadı. Kendileri yaşlı ruhları genç arkadaşlarım gezme, görme, keşfetme konusunda benden hiç az değildi. Anladığınız üzere otelimiz gemimizdi. Her yeni gün yeni bir yer getirecekti.
Bu gezi süresince bende yer edeniki adadan söz edeceğim. Mikonos ve Santorini..
Bu iki ada Kykladlar adlı ada grubundan… Kyladlar da ne diyeceksiniz? Elimdeki tarih kitabından kolay algılanabilir bir biçimde Kyladlar hakkındaki bilgiyi süzmeye çalışırken zorlandığımı söylemeliyim. Ama yine de birkaç ilginç bilgiyi paylaşmak isterim. Bu grupta 56 ada olduğu ve en çok turist çeken ada grubu olduğu belirtilmiş. Adları daire anlamına gelen ”Kyklos” tan türemiş. Sözü edilen adalar Kylad uygarlığının merkezi. Erken Kyklad kültürünün de tunç çağında başladığı söylenir. Ayrıca basit geometrik biçimleri ve sade hatlarıyla Kyklad figürleri Yunan sanatının ilk gerçek dışavurumu olduğu da belirtilmiş.
Bu resmi tarih bilgisinden sonra sıra yolculuğuma geldi.
Suyun öte yanına doğru yol alan gemimizin ilk durağı Mikonos’tu.
Gemiden adaya baktığımda “ hevesle geldiğim yer burası mı ?” diye düşündüm. Kolayca tahmin edebileceğiniz gibi ilk izlenimim tam bir hayal kırıklığıydı. Kuru ve çorak..
Gemiden inip adanın içine doğru yol almaya başladığımda hayal kırıklığı yerini yavaş yavaş şaşkınlığa bırakmaya başladı. Göz alıcı beyazlıktaki dar sokakları ve küp biçimli evleriyle insanda kucaklama duygusu yaratan neşeli, sevimli bir kasaba..
Rüzgardan ve korsan saldırılarından korunmak için dar sokaklar halinde yapılmış bu kasaba bir çok duygunun yanı sıra, insana labirentte olmanın da duygusunu veriyordu…
Adanın bir başka hoşluğu ise kendileri beyaz, kubbeleri mavi, masal kitabındaki çizimleri anımsatan yuvarlak hatlı kiliseleriydi… Adeta pamuk şekeri gibiydiler..
Sayıları oldukça çoktu. Nicelik olarak bu çokluğun nedenini merak etmiştim aslında. Daha sonra bu durum adanın doğal felaketlere açık olması ile gerekçelendirildi.. İnsanın kendini küçücük hissettiği zamanlarda kendinden güçlüye sığınma ihtiyacını karşılayan nerdeyse tek kişilik ibadethaneler…
Bir başka görüntü ise yel değirmeleri.
Rüzgar gülü çocukluktan aklımda kalan güzel bir fotograftır. Her nerede ve ne büyüklükte olursa olsun biçim olarak insanın içini ısıtan rüzgar gülünün akrabası yel değirmenleri oradaki estetiği tamamlayan önemli unsurlardan bir başkasıydı.
Mikonos yaşamım boyunca tanık olmadığım şiddetteki rüzgarıyla karşılamıştı beni.Temmuz ayında bu ne derken bir baktım ki ayak bileğimdeki halhalı çıkaran rüzgar, beni çaresizce peşinden sürüklüyordu. O zaman sokakların neden bu kadar dar olduğunu anlamam çok uzun sürmedi. Zira rüzgarın şerrinden korunmanın yoluydu bu dar sokaklar.. Denizin şahlandığı, rüzgarın hükmünü sürdüğü zor günlerde sığınılacak yerler ise o küçük kiliselerdi.
Ortak mimarinin getirdiği bütünlük, özellikle ahşap olmasına dikkat edilmiş ev kapıları rengarenk balkon parmaklıkları, her yerde karşımıza çıkan begonvil, sardunya ve begonyalar adada estetiğe çok önem verildiğinin göstergesi gibi.. Kafelerin rengarenk ahşap iskemleleri, ahşap sokak bankları sadece yapıldıkları malzemeden dolayı insanın içini ısıtmıyor. Can alıcı renkleri ile adeta kendisine çağırıyor.
Denizin küçük bir alanda iki koy oluşturduğu Foça, Mikonos’taki estetiğin neden yakalanamadığı sorusunu sorduruyor insana. Neredeyse estetikten hiç nasibini almamış bu toprakların bir insanı olarak kalbime her daim batan bir şeyler olduğunu biliyorum.
Mikonos’taki bir başka gözlemim oradaki insan manzaraları ile ilgili. Çıplaklığın çok sıradanlaştığı bu adada gördüklerim beni ilk önce çok şaşırttı. Ben etrafımdaki çıplaklara çaktırmadan bakmaya çalışırken aslında hiç kimsenin birbiriyle ilgili olmaması benim için farklı bir gözlemdi. Hep ötekini merak eden bir kültürün içinde yetişmiş bir insan olarak ilgilenmemek benim için çok kolay olmamıştı. Çıplaklar plajıyla ünlenmiş bu adada 10 - 12 yaşlarında çıplak iki oğlan çocuğunun denizde oynamalarını izlerken düşündüğüm şuydu: Hiç kimsenin bu çocuklara daha sonra denize girerken kolay kolay mayo giydiremez artık.Bence çıplaklık bu şekilde ancak içselleştirilebilir ve fark etmeme noktasına gelerek sıradanlaşabilirdi.
Eşcinsel adası olarak anılan bu adada gördüklerim, aşkın kimlerin arasında yaşandığının önemli olmamasıyla ilgiliydi. Asıl olan sadece aşktı. Bu anlamda görülecek, anlatacak başka bir şey yoktu aşkın güzelliğinin dışında.. Yaşadığım bu topraklarda da bu özgürlüğü dilemek, ve bunun hayatın sıradan bir parçası olduğunu görmeyi istemek çok fazla olmasa gerek.
Şimdi de sırada Santorini var. Aslında şehircilik anlayışıyla Mikonos’tan çok farklı olmayan bu ada, heyecan verici coğrafi konumlanması, muhteşem gün batımı ile unutulmayacaklar arsında çoktan yerini aldı.
Volkanik patlama sonucu bir büyük birkaç küçük adadan oluşan Santorini kırmızı volkanik kayalara tutunmuş beyaz köyleriyle muhteşem bir güzelliğe sahip.
Ada ile tanışmam çekici yerleşim yerlerinden olan Fira ile oldu. Fira’ya deniz kıyısından teleferikle çıktım. Yaklaşık yüksekliğinin 400 metre olduğu söylendi. Burası çok şirin bir yer, temiz, kirlenmemiş. İnsanda çocuk duygusu yaratan, kirlenmemek için coğrafyasının avantajlarını kullanmış bir yer.
Volkanik kayalıkların tepesine oturmuş, beyaz evlerin, daracık sokakların, kubbeleri mavi olan neredeyse kilisecik denebilecek büyüklükteki kiliselerin hoş bir uyum içinde olduğu bir masal şehir Fira. Yükseklik korkusu olanlar için denize bakmanın da zor olduğu bir yer ayrıca. Lebi derya bir manzara.. Deniz manzaralı çok sayıda lokanta ve kafenin olduğu Fira’da bu kafelerden birinde soğuk biramı yudumlarken o muhteşem manzaranın unutulası değil tekrar yaşanılası olduğunu düşündüm.. Neden olmasın? Belki bir gün bir daha!!
İlave etmek istediğim başka bir şey ise Santorini’de gördüğüm kapılardı. Aslında kapılar evlerin dışarıyla bağlantısını keserler. İlk baktığımda “bu kapılarda bir tuhaflık var” demiştim. Kısa bir süre sonra anladım ki kapıların üstünde gökyüzü var. Diğer kenarı uçuruma ya da denize açılıyor. Sanki iki tarafı kapalı diğer iki tarafı açık. Hem kapının arkasında hem de değilmişsiniz gibi. Bana ilginç gelmişti. Neden bilmiyorum bana güven duygusu yaşattı. Aklıma izlediğim bir filmde duyduğum “Avustralyalılar güvende olmak için kapılarını açık bırakırlarmış.” cümlesini anımsattı. Bu orada yaşam tarzının yarattığı anlayış iken..Santorini’deki durum coğrafyanın getirdiği bir zorunluluktu. Her ne gerekçeyle ise önemli değil. Bu geziyi yaptıktan birkaç sene sonra hala bunun aklımda olması onu paylaşılası yaptı.
Bugün Santorini’de ulaşım çeşitli. Otobüsten, tekneye, teleferikten, katıra birçok seçenek bulmak mümkün…Eskiden burada ulaşım katırlarla sağlanıyormuş. Bugün bu katırlar turistik amaçlı kullanılıyor. Fira’ya kıyıdan teleferikle ulaşmak mümkün olduğu gibi altı yüz basamaklı merdiveni de ayağınızın gücüyle çıkmak mümkün.. Sanmayın ki merdivenleri inmek çıkmaktan daha kolay. Sadece merdivenleri inen ben birkaç gün bacak ağrısı çektiğimi de söylemeliyim.
İlle de merdiven istiyorum diyorsanız o zaman katırlar imdadınıza yetişiyor.
Şimdi de bir başka yerleşim yeri Oia’dan söz etmek isterim. Muhteşem Santorini fotolarının çekildiği yer. Sanki sadece fotografta gördüğümüz kadar. Uçurumun kenarındaki kafelere oturup güneşin batışını izlemenin de bir ayrıcalık olduğunu söylemek isterim.
Santorini’de krater, sıcak çamur banyosunun yapılabildiği yerlere Fira’dan tekne ile gittim. Bunlarla ilgili çok şey yok. Ama siyah kum sahillerle öpüşen inanılmaz güzellikteki mavi denizi söylemezsem bu sempatik, sevimli adaya haksızlık etmiş olurum.
İşte iki adadan aklımda kalanlar..
Şubat .08

