.

.
özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen

Oruç Aruoba

ANNEME VE BABAMA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ANNEME VE BABAMA etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

MASAMDAKİ LALE




Babama

Bugün 16 Mart Pazar.. Balkonda oturuyorum. Ve masamdaki lalenin bana düşündürdüklerini ya da hissettirdiklerini yazmak istiyorum. Çiçek seven bir ailede büyüdüm. Hep çiçeklere bakan biri ya da birileri vardı evimizde. Sadece bakmakla kalmayıp onlarla dil kuran… Bu insanların içinde babamın yeri tartışılmazdı. Onlara sevgiyle bakar, sabah güne onları selamlayarak başlardı babam. Annemin hayvan sevgisi, babamın çiçek sevgisi iki düşman kardeş gibiydi evimizde. Hatta bir çok kavganın da konusu.. Çünkü kediler bazı çiçekleri yemeyi seviyorlardı. Gündüz evin mutlak hakimi olan annem, babamın gözünden sakındığı çiçekleri kedilerin yemesine izin verirdi.

Babamın japon şemsiyesini yetiştirme isteğini bugün gibi hatırlıyorum. Ancak adeta başarısız bir girişimciydi. Her girişimi sonuçsuz kalıyordu. Çünkü evdeki kedilerimizin de damağına layık bir tattı japon şemsiyesi.. Hala gelişmiş, serpilmiş bir japon şemsiyesi gördüğüm zaman babamı hatırlarım..

Çocukluğum ve ilk gençlik yıllarımda çiçeklerle kurduğum ilişki hep babamın üzerinden oldu.Yıllar sonra ondan bana miras kalan menekşe sevgisini kendi evimde yeşertmeye çalıştım.

Dört yılı aşkındır Foça’dayım. Burada hayatımı anlamlı kılan şeylerden biri de çiçeklerle ilgilenmek. Mart ayı ile her yerde fışkıran çiçekleri izlemek, toplamak, ekmek en büyük zevkim. Günbegün onların değişimini izlemekte çok farklı bir duygu.

Evimin baktığı meydandaki incir ağacını her sabah kalktığımda farklı buluyorum. Bu nasıl bir şeydir! Sanki sürekli izlersem değişimin her anını yakalayacakmışım duygusuna kapılıyorum. Hani belgesellerde olur ya! Bitki hemen büyüyormuş gibi..

İncir ağacı gibi sarmaşıklar da inanılmaz hızlı bir şekilde tomurcuklanıp yaprağa dönüşüyorlar.Sanki bitkilerin içinde bir hafriyat makinesi ve çok sayıda çalışan işçi var. Kraliçe arının etrafında toplanmış işçi arılar gibi adeta doğa ananın verdiği işi yetiştirmek için programlanmışlar.. Biz bu çalışmanın tozunu dumanını görmüyoruz elbette! Her iş etrafı kirletir. İş süresince çevreye söylenecek özürler vardır. Sonunda iyi bir iş çıkar. Biz, sevgili dostlarımızın sadece çalıştıklarını hissediyoruz. Onlar bize sadece mükemmel sonuçlarını gösteriyor. Bu doğanın mucizesi olmalı..

Bugünler Foça pazarının coştuğu günler. İstediğini seçebileceğin alabildiğince çiçek. Papatya, lale, sümbül en favori olanları. Bu favorilerin günbegün değişerek yerlerini başka çiçeklere bıraktıklarını da hatırlatmalıyım. Laleler, sümbüller bizi metrelerce öteden çağırıyorlar. Bu çağrıya kulak vermemek olmaz.

Lalemin masamdaki yerini bulması böyle bir sürecin sonucu oldu. Tabii lalenin ben de çağrıştıkları papatyanınkiler gibi yaşam sevinci, neşe gibi duygular değil. Bende mağrur, güzelliğinden çok emin soğuk bakan bir kadın duygusu yaratıyordu lale.

Olsun güzel güzeldir diyerek ben sevecen papatyalarımın üstüne lale koklamaya karar vermiştim çoktan.. Evimizin lalesi evin parlak köşesinde yerini buldu.

Eskiden lale mi gelincik dendiğinde tercihim hep gelincikten yana olurdu. Şimdi böyle bir soru olduğunda laleyi kolaylıkla harcayabileceğimi düşünmüyorum.

Aslında evimin yeni konuğu bana şunu gösterdi. Bir şeyi nasıl görmek istiyorsak öyle görüyoruz. Osmanlı döneminde iktidarın yanında yer alan bir çiçek olduğu için belki de iktidar simgesi gibi geldiği için uzaktan sevilmesi gerekenler arasına koymuştum laleyi. Ve hiç yaklaşmamıştım.
Benim lalem neşeli, sevecen bir arkadaşım gibi bana kendimi çok iyi hissettirdi. Zarafetin ne demek olduğunu gösteriyordu adeta. Rengi, şekli, duruşu ile..

Lale rengi ve şekliyle de Türk edebiyatında özellikle şiirde çok önemli bir yere sahip. Renginden dolayı, kan, şarap,yanak,yara gibi unsurlara şeklinden dolayı da kadehe benzetilmiş.

Lalemin kırmızı rengi bana yaşama sevincini taşıyor. Onunla karşılaşma anlarımızda içime bir sıcaklık yayılıyor. Yıllar öncesinde bir arkadaşımın üç yaşındaki kızı ile ilgili bir anı geldi aklımda. Bir gezi sırasında grubumuz içinde yirmi yaşlarında bir delikanlı vardı. Küçük kızımız bu yaşta ilk platonik aşkını yaşıyordu bu delikanlıya karşı. Yaşadığı şeyi şöyle ifade etmişti. “ Ben hep onu görmek istiyorum. Onu görünce çok mutlu oluyorum.” İşte benim lalemle ilişkim tam da böyle.

HOŞÇAKAL TARÇIN MERHABA ATOS


Tarçın,Meczup,Reis,Beethoven,Atos,Portos,Zilli,Tanya ve birçok isimsiz sevgili dostum, bu yazının konusu..
Bu köpek dostlarımın bana çağrıştırdıklarının başında vefa geliyor. Ben de vefa sahibi bir insan olarak bu yazımda sevgili dostlarımdan söz edeceğim. Vefa ve sadakat ! Neydi bunların arasındaki fark? Vefa “kadir kıymet bilmek” sadakat “ bağlılık”diye tanımlanabilir. Elbette en yalın haliyle! Vefa ve sadakat aslında belki birbirinin içinden çıkmış, sanki birbirinin aynısıymış gibi gözüken iki duygu. Aslında vefanın olduğu yerde her zaman sadakat olmayabilir. Ama bu duyguların birbirini beslediği de açıktır. Köpek dostlarımda bu duyguların varlığını gözlemlemek onları daha bir sevilesi kılıyor bence... Tabii böylesi özellikler, sahiplere de belki iktidar duygusunun tadını yaşatıyor bence..



Bazı sahiplerin köpekleri ile kurdukları ilişki adeta iktidar ilişkisi.. “Sen benimsin bana itaat edeceksin" cinsinden Bu da köpek ve sahip ilişkileri adına bir gözlem. Böylesi bir görüntüyle karşılaştığımda sahibin durumuna gülerken sevimli dostlarım adına üzüntü duyarım. Hemen dostumun sözcüsü olmaya çalışırım. Çünkü o ne söylemem gerektiğini gözleriyle söyler bana. Ama bu söylem anlayana!
Siz köpek sever pardon köpek bakar olarak hiç böyle şeyler yapmazsınız bilirim?
Gelelim benim sevgili arkadaşlarımı tarih sırasına göre anmaya. Benim Foça’daki tarihim Tarçın ve Meczup’la (yerlilerin Bıdık’ıyla) başlar. Yaklaşık dört sene öncesinde.. Tarçın önemlidir benim için. Neden derseniz yıllardır kendimi bir kedi sever olarak bilirken Tarçın’la beraber bu kedi severlik konusunda kafamda soru işaretleri oluşmaya başladı. Tüm köpekleri kedilerden daha dost ve daha sevilesi görmeye başladığımı fark ettim. Onun için Tarçın yaşamımdaki milatlardan biridir.
Yıllarca kedilerin kimseye müdanası olmayan tavırlarının ayrıcalık olduğunu düşünürken onları vefa sahibi olmamakla suçlamaya başladım.
Ya Tarçın nasıldı? Vefalı, sadık ve hiç kaybedilmek istenmeyen bir dost! Kızıl kahve sürmeli gözleriyle her şeyi söylüyordu. Diğer bütün köpeklere bakışımı değiştiren Foça’daki ilk arkadaşımdı Tarçın.

İnsan bir sokak köpeğini özler miymiş! Evettt!
İnsan sadece bir sokak köpeğini görmek için sokağa çıkar mıymış? Evettt!
Hani sevgilinizden yeni ayrılmışınızdır hala onu seviyorsunuzdur da sokaklarda onu görmek için dolanırsınız ya işte benim tarçınla ilişkim böyleydi.
Bir av köpeği gibiydi. tarçın bir marka mıydı? Neden cins değil de marka? Cinslerin belirlediği ciddi bir hiyerarşi var.. Dolayısıyla bazı cinsler günümüz terminolojisi ile marka olmuş kimileri o şansa erişememiş. Tarçın bir marka değildi ama kendi markasını kendi yaratan kahverengi sürmeli gözlü bir bal köpekti. Evden çıktığımda sokağın başında beni karşılardı ve merkeze gidene kadar bana eşlik ederdi. Dönerken de aynı şekilde. Sonra genç bir (pardon geç!) bir hanıma eşlik etmenin hafifliğiyle tekrar sokaklara dönerdi.
Kafelere oturduğumuz zaman Tarçın yakınımıza bir yere kıvrılırdı. Biz onun varlığını sıcaklığını hissederdik adeta onun da masada bir iskemlesi varmış gibi.. Verdiğimizi şeyleri yer gözleri ile teşekkür ederdi.

Ya kediler!!! Foça’nın toraman kedileri her an bizi taciz etmek için bir potansiyele sahip. Her lokmamızın midemize iniş serüvenini yakından izlerler, kendileri için bir lokma koparmanın peşindedirler.Bir şey yerken biz onlarla göz göze gelmemek için gözlerimizi kaçırırız ama Foça’mızın o sevimli kedileri delici bakışlarıyla tacize devam ederler. Ben eski kedi sever yeni köpek sever olarak nasıl yazıyorum böyle şeyleri bilmiyorum! Ama yazıyorum. Onun için yazdırana bakmak lazım!

Tarçın’dan kedilere geldik. Tarçın sizin de fark ettiğiniz gibi geçmişte kaldı. Her şey çok güzel giderken bir gün Tarçın ortadan kayboldu. Aradım bulamadım. Birkaç gün sonra ortaya çıktı. Görüntüsü kahrediciydi. Her yeri paralanmış, gözünün feri kaçmış, yara bere içindeydi. Ne olmuştu benim dostuma.Aynı kıza aşık iki arkadaş kavga etmiş, benim arkadaşım bu savaştan yenik çıkmıştı.Yorgundu ve gözleriyle şikayet ediyordu durumundan. Sessiz bir anlaşma vardı aramızda. Ona yardım edememiştim. Ertesi gün ve ondan sonraki hiçbir gün onu görmedim. Üzerinden çok zaman geçmesine rağmen onu unutmadığımı söylemek isterim. Ona benzeyen her köpeğe tarçın diye baktığımı da..

Tüm köpek dostlarımdan tek tek bahsetmek zor ama. Birkaç tanesi ile ilgili anılarımı paylaşmaya devam ediyorum. Bir diğer arkadaşım, Tarçın’la aynı zamanda tanıştığım Meczup (yerlilerin Bıdık’ı)Buraya taşındığımızda kumsalda oturup bira içmek en büyük keyfimizdi. Bugün oturmak için tercih ettiğimiz yer Menendi Kafe. Oturma mekanlarında değişiklik oldu ama Foça ile ilgi hissiyatımızın aynı olduğunu söylemeliyim! Neyse biz sahilde oturduğumuzda Meczup yanımıza kıvrılır, oturma süresince öylece kalırdı. Biz ona Meczup adını koymuştuk. Çünkü bize bu adı çağrıştırmıştı. Yersiz, yurtsuz ve sefil görünüyordu. Tüyleri seyrekleşmiş, pislik içinde bir köpek! Biz onu çok sevdik. Foça’lı da onu çok seviyor. Hala ayaklarımızın altında. Yaşlanmasına ve yorgun görünmesine rağmen gözünün ışığını hiç kaybetmedi.

Reis Foça’lıların aslında yakından tanıma fırsatını bulamadıkları asil bir köpek. Sevgili dostlarım Nurdan ve Turgay’ın dört ayaklı, tüylü çocukları.. Annesi babası tarafından çok sevilen bir köpek Reis.

Reis ve Babası


Beni gördüğü zaman tasını kapıp gelmesi görülmeye değer. O bunu yapmakla haksız değil. Zira misafir eli boş gider mi!
Reis


Tezgin ailesinin çocuğu olduğu her şeyinden belli! Merak ettiyseniz Reis’i siz de ziyaret edebilirsiniz. Bal rengi gözlerinden nasibinize düşeni alır, ayrıldıktan sonra bir süre onu düşünmeden kendiniz alamazsınız. Nasıl bu kadar güzel bakılır bilmem ki! Kıskanılası!

Beethoven, özgür ama yaban olmayan, koca kafalı, kısa bacaklı, yaşlı bir sosis köpek. Adına yakışır bir ağırlığı olan başka bir dost.. O sıklıkla çay bahçelerinin etrafında gözükmez. Ben onu ya yürüyüş yaparken ya da salı günleri pazarda görürüm. Ve her salı o pazardadır. Sanki pazar onun için gidilmesi gereken bir yer! Her Foça’lı gibi! O da Foça’lı olduğuna göre şaşıracak birşey yok. Beethowen tüm tezgahlara ağır telaşsız bakar, sanki domatesin ucuzunu ve kalitelisini arıyormuş gibidir. Bu hali beni güldürür. Elbette pazarda sadece dolaşmaz. Hatırları sorulması gereken dostlar vardır. Tabii misafir gittiğiniz yerden de eliniz boş dönmezsiniz. Foça’da pazarın kurulduğu salı günleri bizler için kutsaldır. Eminim Beethoven içinde şükretme günü!

Tanya ve Zilli’ye gelince onlar arkadaş köpekleri! Tanya, siyah, olabildiğince çirkin bir havlu köpek. Bu çirkin köpek kendini bana çok kısa zamanda sevdirdi. “Çirkinler de sever” cümlesini değiştiriyorum “ Çirkinler de sevilir” diyorum, hem de çok! Neden diye kendimi soruyorum! Mutlak bir özelliği olmalı. Evet beni hissediyordu,ben de onu! İletişimin olduğu yerde sevgi vardır sözünü doğrulatırcasına!

Zilli'ye gelince… Zengin evin şımarık köpeği gibi. Annesini paylaşmak istemeyen, kara, zeytin gözlü dünya tatlısı başka bir köpek Zilli. İnsanlaşmış! Ay çekirdeği seven, ( bir de içini kendi çıkarabilseydi!) sizin kabuğunu çıkarmanızı sabırla bekleyen uzun tüylü, kısa bacaklı bir cin o benim için. Onunla ilk tanıştığım gün ona uzun bir yürüyüş yaptırmıştım. Yürüyüş srasında her karşılaştığım insana yalvaran gözlerle “beni bu kadının elinden kurtarın” diye baktığını hatırlıyorum. Zilli annesinin kıymetlisi. Bizler için de her zaman merak edilen ve özlenen bir dost.

Evet şimdi de sıra son gözdelerim olan Atos ve Portos'da.. Neden Atos ve Portos?
Atos


Onlar bizim sokağımızda doğdular. Ve dört kardeştiler. Dört silahşör gibi sürekli beraberdiler.Ve bir gün ikisi kayboldu. (Sanırım Belediyenin gazabına uğradılar.) Şimdi iki silahşör olarak hayatlarını sürdürüyorlar. Tüm sokak sahiplerinin bu “köpekler gitmeli” dediği ama beslemekten de kendilerini alamadıkları köpekler! Onlar için kemiklerin kaynatıldığı, tavukların satın alındığı, sokağımızın şenliği olan Atos ve Portos görülesi, öpülesi, koklanılası!
Atos ve Portos

Artık sokağın başında coşkuyla karşılanıyoruz Atos ve Portos tarafından. Beyaz tüylü, kahverengi gözlü, narin yapılı iki köpeğimiz var. Umarım bizle daha uzun süre birlikte olurlar. Tüm sokak sakinlerine karşı çok sevecen olan köpeklerimiz çocuklardan çok hoşlanmıyor. Belki de kendilerine rakip gördükleri için. Atos ve Portos geceleri çok bağırsa da kimi zaman çocukları huzursuz etse de sokak sakinlerinin gönlüne çoktan taht kurdular.

Köpek dostlarımdan dilimin döndüğü kadar söz ettim. Bir de Foça insanın hayvan sevgisinden söz etmek isterim.Foça’ya ait gözlemelerimin başında Foça’lıların ciddi birer hayvan sever olduklarıyla ile ilgili. Sokakta yaşayan köpek ve kediler için bir şeyler hazırlayıp bunu günlük yaşamın doğal bir parçası haline getiren çok sayıda insan tanıdım. Foça’lılardan duyduğum bir hikayede ise bir yabancının kediye ayağı ile vurması sonucu denize düşmesinin ardından yaşanılanlar oldukça ilginçti benim için.. Adeta gerçek bir hayvan severlik dersi gibiydi. Foçalı gerçek bir hayvan severdir. Bu tavrıyla Foça’lı olmayana da model olur. Foça ile ilgili birkaç şey söylemek gerekirse kedi ve köpekler bunun başında yer alır.

2.MART.2008

HERŞEY BİR KEDİYİ SEVMEKLE BAŞLAMADI!



Kediler hakkında yazı yazmak nereden aklıma geldi? Birinci neden, yaşadığım sokakta inanılmaz sayıda kedi olması ve karakterlerinin insanlar gibi çok çeşitlilik göstermesi. Bunların dışında ciddi bir hayvan sever özellikle kedi sever bir annenin kızı, veteriner ama hayvan sevmeyen ya da sevgisini gösteremeyen bir babanın kızı olarak hep hayvanlara ilgi duydum. Babamın anneme “ tercihini yap ya kedilerin ya da ben” dediğini bugün gibi hatırlıyorum. Onlara karşı sevgim ne annem gibi onları yalar yutarcasına oldu ne de babam gibi.. Her zaman kedilere karşı mesafeli, ancak sıcak bir duruşum oldu. (Ne demekse!) Bir kedi alıp beslemektense çılgın annemin hayvanlarla kurduğu ilişkiyi dostlarla paylaşarak bir kedi sever ya da hayvan sever olarak anıldım. Ne kadar doğru idi bir kedi dostu olduğum! Bilemem! Arkadaşlarım tatile gittiklerinde kedilerini bana bırakırlardı. Sevinçle alırdım onları, emanet süresinin dolması nedeniyle aynı sevinçle de geri verirdim. Kedilerle çok iyi dostluk kuran “her şeyin bir bedeli vardır” diyerek kedilere; evini, yatağını açan kedi severleri de her zaman kıskandığımı söylemeliyim. Adına kıskançlık yerine imrenme diyelim. Kedilere bakışımı size kısaca özetlemeye çalıştım. Yıllarca ciddi bir kedi sever olmayı istemiştim. Eminim merak ettiniz “ ciddi bir kedi sever olmak” ne demek diye…Bunun anlamı bence bir kedinin sorumluluğunu almaya hazır olmak. Ancak bunu hiçbir zaman beceremediğimi de söylemeliyim. Ama yine de bir kedi sever biri olarak bilindim arkadaşalarımın arasında.. Belki de vicdanımı rahatlatmak için kediler hakkında yazmaya karar verdim. Kedilere ilişkin iki özdeyiş ile yazıma devam ediyorum. Bunlardan ilki Sidney Denham’a ait. Bu özdeyişi “kedim ve ben” isimli bir web sitesinden aldığımı söylemeliyim.

“ Kedi oyunlarının hepsinin kuralları ve oynanış tarzları olmasına karşın, kediler oldukça münferit oyuncudurlar. Eğer bir kuralı izlemiyorlarsa, nedeni basittir, kural değişmiştir ve siz bir an önce yeni kuralı öğrenmelisiniz.”
İkincisi ise Hippolyte Taine ait. “Birçok filozof ve bir çok kedi ile karşılaştım ama kedinin bilgeliği her zaman daha üstündü.”
Bu iki özdeyiş kedilerin kişilikleri üzerine ciddi ip uçları veriyor değil mi? Hem insana bu kadar yakın hem de bu kadar özgür bir başka bir canlı var mıdır? Bir kedi için sahibi asla vazgeçilmez değildir. Kedilerin güvenini kazanmak sabır ister, emek ister. Bu güvenin sürekliliğini sağlamak size kalmış bir beceri.. İlişki kurulurken her yapılan yanlış kedinin hiç unutmayan hafızasında yerini alacaktır. Bunu kedinize unutturmanın yollarını bulmalısınız. Aksi takdirde kediniz ve sizin aranızdaki ilişki bir karasabana dönüşebilir. Ona yaptığınız hataları nasıl anlatır? Kendinizi onun gözünde nasıl aklarsınız? Bilemem! Ancak sabrın ve ona karşı istikrarlı iyi davranışlarınızın bir gün onun kalbini yumuşatabileceğini de unutmayın! Bir kedi ile arkadaş olmak kolay değildir.



Çocukluğumda adı Kaplan olan bir kedimiz vardı. Bir yağmurlu günde, babamdan sadece bir gece için izin aldığımız kedi bizimle yaklaşık yirmi yıl yaşadı. Kedimiz Kaplan evin her üyesi ile farklı bir ilişki kurdu. Biz beş kişilik bir aile idik pardon kaplanla beraber altı.Evin en kıskanç belki de en zor üyesiydi Kaplan..Herkes onu mutlu etmeğe hazırdı. Her şey onun kucağımızdaki sıcaklığını hissedebilmek içindi. Herkesin bu konudaki şansı aynı değildi. Belki de en şansız olan bendim. Kaplanın beni sevmesini istiyordum. En çok istediğim şey benimle yatmasıydı.. Babamın dışında herkesin ayak ucunda yatan kedimiz benim yatağımda hiç yatmadı. Çünkü onu hırpalayarak sevmemi hiç unutmadı. Kırpıştırdığı gözleri, yenilesi patileri, yumuşacık tüyleri ile insanın içini ısıtan bu sevimli yaratık beni kolaylıkla yola getirebilecek bir zekaya sahipti. Ben yola geldim ama o asla benimle uyumadı. Onu bir daha onun istemediği tarzda sevmeyeceğim konusunda asla ikna edemedim. Güvenini kaybetmiştim bir kere..

Kaplanla annem arasında ilişki ise kıskanılası idi. Annem adeta kaplanın da annesiydi. Birbirlerine karşı özenli davranışları onların ilişkisini kıskanılası hale getirmişti. Babamın annemden bekleyip göremediği ilgiyi annem evdeki ve sokaktaki kedilere gösteriyordu. Onlar da anneme.. Biraz abartmış olabilirim. Benim annem herkesin annesi gibi bir anne değildi. Ördekleri, kış günü mutlu etmek için leğenlerde yüzdüren, sokağın tüm özürlü kedilerini eve alarak onların ihtiyaç duyduğu bakımı veren gerçek bir hayvan severdi. Hatta bir rahatsızlığı nedeniyle kedimiz Kaplana t bezleri diktiğini bile hatırlarım. Annem kedilerin sadece fiziksel ihtiyaçları ile ilgili değildi. Onların duygusal ihtiyaçlarının da olduğunun farkındaydı. Kedimiz kaplanın kısırlaştırılma işlemi babam tarafından yapılmıştı.. Artık kaplanın yavrularına aile aramak işi bitmişti. Zira bu durum evdeki huzurumuzu kaçıracak bir noktaya gelmişti. Bir batında beş altı yavru. “Ne yapsak" "kimi bulsak” derdi bitmişti. Ancak işlerin göründüğü gibi olmadığını üreme döneminde Kaplanın huzursuzluğu ile fark ettğimiz bir gerçekle karşı karşıya geldik.
Bu gerçek ise Kaplanın cinsel yaşamının bitmemiş olduğu ile ilgiliydi.. Kedimiz kaplan tuhaf sesler çıkararak haz arayışını gözlerimizin önünde sürdürüyordu. İşte bu noktada annem kısırlaştırılmış bir dişi kediye annelik duygusu yaşatmak gerektiğini söyledi. Bu da ne demekti! Annem bir eylem planı hazırlayarak iş bölümü yapmıştı.

Annem "Bir lohusa yatağına ihtiyaç olduğunu" söyledi. Çözüm kısa süre içinde bulundu. Annemin yatağı! Pardon annemle babamın yatağı. Babamın arkasından kader ağlarını örüyordu. Bu durumun babamı kızdırabileceğini biliyorduk. Bile bile anneme yataklık yapıyorduk. Annemin tavırlarının bizi bile şaşırttığını söylemeliyim. Arkadaşlarımın anneleri eve kedi alınmasına izin vermezken biz annemin önderliğinde neler yapıyorduk. Yatak hazırdı ama. Ya bebek kediler! Üç koldan sokağa dalıp üç yavru kedi bulduk. Kedimizi mutlu etmenin telaşı ile yavru kedileri onun karnına yatırdık. Onları izlemek için yatağın etrafında yerimizi almıştık. Miş gibi bir anne! Ve bebek kediler süt gelmeyen boş memeleri emmeye başladılar. Herkes mutluydu. Kaplan, yavrular ve biz.. İyi bişey yapmanın keyfi ile bir süre onları izledik.
Çocukluğumdan aklımda kalan en güzel fotograflardan biridir bu. Annemin hayvanlarla kurduğu ilişki sadece kedilerle de sınırlı değildir. Yeni taşındığımız bir evde su dolu küvete düşen bir fareyi gördüğünde heyecanla bize gelip “banyoda bir fare var yüzü öyle güzel ki” diyebilecek kadar gerçek bir hayvan severdi.

Foça’daki dikkat çekecek kadar çok sayıdaki kedi, annemin kedi sevgisini hatırlattı. Belki bu yazı gökyüzüne bir selam göndermek için de bahane oldu bana!

Aslında yazı başta şekillenirken tabii ki annemde söz etmek vardı aklımda. Önceliği Foça’nın kedileri alacaktı. Tam tersi oldu galiba.. İtiraf etmem gereken nokta ise Foça’da sokak köpeklerini sokak kedilerinden daha çok sevdiğim. Kedilere karşı bir ihanet olduğunun farkındayım. Ama durum böyle..

30.Ekim.2007
Foça