Bu mektup'da Halit'tten. Halit bana ev işlerine yardıma gelen Emine'nin kocası.Halit bahçemize bakıyor. Yaptığı iş konusunda kendinden çok emin, sevimli bir adam. Ama biraz kaytarmaya yatkın.Mevsim başlarında bahçeye gelip göz atar yapılması gerekenleri yapar.Bahçeyi güzelleştirecek bir sürü proje önerir.Sevincim kısa sürer. İş yapılmaya gelince de kırk dereden su getirir.Yapılacak işle ilgili bir sürü olumsuzluk söyler. Sonun da vazgeçirir beni.. Herşeye rağmen ben onu severim.En azından karısına duyduğu saygı ve sevgi onu sevmeme neden olur. Ayrıca bahçedeki limonumu tekrar hayata döndüren adamdır.
Benim yardımcım, akıl hocam Emine'ye gelince...O çok sayıdaki temizlikçi kadından biri...Hani adıyla anılmayanlardan "Kadın" Emine tüm gücü ve güler yüzü ile çalışır.Benim evimi benden iyi bilir. Yaşamı idame ettirme ile ilgili herşeyden haberdardır.O okuyarak değil yaşayarak öğrenmiştir. Kalbi iyidir. Kendisi haftanın her günü temizliğe gider ve kendinden kötü durumda olanlara yardım eder."Ne iş yaparsan yap ama onu iyi yap" demiş birileri. Emine bu deyişi sonuna kadar doğrular.
Emine'ye arada bir kocasıyla bir yere gidip oturmayı önerdiğimde "biz sadece çalışmayı biliriz" demişti. Bu cevabı beni gerçekten üzmüştü. Ama o zeki bir kadın olduğu için yavaş yavaş değişmeye başladı.Artık farklı şeyler yapmaktan zevk alıyor.Emine bana göre bilge bir köy kadını.
Bu yüzden saygıyı çok hakeder. Üstelik Haliti'in eksiklerini görür ve onu düzeltmeye çalışır. Şimdi benim "bahçe nasıl?" diye sormamdan bıkan Ahmet beni Bahçıvan Halit'e devrederek. sorularımı Halit'in mektubuyla yanıtlamayı tercih etti.İşte Halit'in mektubu...
"Güzişko, Merhaba.
Nasılsınız, yani nasılsın? Foça'mızı sorarsan iyidir ve güzeldir. Zannımca sen de iyisin. Baççeye baktım geçen günüleyin, Amet abi yoktu. Emine'nin ektiği fidelere baktım tutmuş ama Amet abinin daha çok su vermesi lazım. Tabi su parası acı olacak ama su vermezsen bu sefer de biber acı olacak değil mi ya! Amet abi demişken. Yani ne zaman verandada görsem ya okuyup yazıyor, ya da bilgisayarına bakıyor.
Hani çiçekleri neyim budaması lazım. Tabi insan söyleyemiyor. Güzişko, bir biçimine getirip ona bu işi söylesen mi acaba. Fare kulaklarının daha çok ıslanması lazım. Sonra sarmaşıkları budamamış. Yani yazma çizmeyle hayat geçer mi? Hani, sende amet abiyi seçerken yannış yaptın demeye gelecek ama demeyeceğim haliyle. İyi hoş adam ama pek çok şeyden zannımca anlamıyor. Neyse, hiçbir şey demem bu konuda. Emine iyi adam olduğunu söyledi, gerisi bize ne değil mi.
Güzişko beni sorarsan işim çok. Bu ara pamuktayım. Patronun pamuklarını yağmur değmeden toplamamız gerekiyor.
Yoruluyoruz haliyle. Şimdi amet abi olsa..Neyse, konu o değil haliyle. Foça'mızın güzel günleri. Yarın öbürsü gün yaz gelir.Mayoları çeker denizde çimeriz. Emine girmez, biliyorsun. Neyse, artık biz ikimiz kulaç atarız.
Bir de senin şu gidişlerin yani. Uzun gidiyorsun Güzişko. Amet abi öyle böyle ama kral adam. sesini çıkarmıyor. Hani çıkarsa ne yazar, o da ayrı konudur Ama beni ilgilendirmez haliyle. Şimdilik selam eder, iyi geziler dilerim. Foça'mız seni özledi. Sen de fazla gecikme, geliver Güzişko. Selametle. Halit.
Halit bana gerçekten "Güzişko" diye hitap ediyor ve bu benim çok hoşuma gidiyor.
8.Mayıs.2012
LONDRA
.
özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
BAHÇEM etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
BAHÇEM etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
LİMON'DAN MEKTUP VAR!
Yaklaşık bir kaç aydır Londra'dayım. Evimi, kasabamı, insanlarımı özledim. Geçen sene çok emek verdiğim bahçem çok iç acıcı değildi. Sonuçlarını bu bahar görmeyi bekliyordum.Ama yine şansım olmadı. 16 yıldır birlikte olduğum hayat arkadaşım Ahmet her gün hava raporu verir gibi bahçe raporu vermekten bıktı.

Bu da geçen yıl ektiğim geçen yaz ilk meyvalarını yediğimiz sarkan dut..Bu sene adeta gelin gibi olmuş.. Yere sarkan yaprakları ile..Fotograf sevgili arkadaşım Nurdan Çakır Tezgin tarafından çekildi.
Sonunda bitkileri konuşturmaya karar verdi. Bu mektup, yaklaşık bir yıl önce ektiğim Limondan...
Onu çok soğuk bir günde çok büyük bir heyecanla almıştım. Satan kişi yediveren olduğunu ve hemen meyva vereceğini söylemişti. Her sabah uyandığımda ilk defa ona bakıyordum adeta yapraklarını sayıyordum.Zaman zaman üzerinde lmoncuklar oluyordu. Onları gözümle seviyordum. Heyecanla büyümelerini bekliyordum. Bir kaç gün sonra limoncuklar düşüyordu. Her seferinde hayal kırıklığı... Komşularımızın limon ağaçlarına bakıp "neden benim ki olmuyor?" diyordum. Evet komşumuzun bahçesindeki limonları seyretmek de çok güzeldi ama... Ben kendi bahçemde istiyordum. İlgi, sevgi, su herşey vardı ama... Limon küsmüştü adeta bana..

"Bu kadar laf bu limon için miydi?" demeyin lütfen..(.Fotograf Nurdan Çakır Tezgin)
İlk gençlik yıllarımda evimizde bir kauçuk ağacı vardı. Babam ona çok iyi bakardı. Dibinde de mor menekşler adeta sarmaşık olmuştu. Kauçuk yerine sığmaz hale gelmişti. Adeta evin içinde bir ağacımız vardı. Babam uyanır uyanmaz kauçuk'un yanına gider başını koltuğun koluna koyar onu izlerdi.Babam sağlığını kaybetmeye başladığında kauçuk yavaş yavaş yapraklarını dökmeye başladı. Aslında aynı özen gösteriliyordu. Anlamak çok zordu. Babamı kaybettiğimiz gün kauçuk da son yaprağını düşürdü. Oda bu dünyadan gitmeye karar vermişti. Bu hikaye yıllar öncesinden hiç unutmadığım burnumun direğini sızlatan bir anıdır. O'Henry bu hikayeyi yıllar önce yazmış. Kahramanının hayatını bahçedeki ağaçla özdeşleştirmişti. Onunki kurmaca mı gerçek mi bilinmez. Ama babamın kauçuğu gerçekti.
Ben de Limonumla böyle özdeşleşmiştim. Üzerinde sayılacak kadar yaprak kaldığında içimi bir korku sarmıştı.
Limonumu merak ettiniz değil mi? Foça'dan, bahçemdeki Limondan mektup var!

"Şeker ablam, güzel ablam..Bilmem bahçenin nazlı kırılgan bir ağacına, bencileyin bir limonun seslenmesine ne kadar kulak vereceksin. Biz limonları şımarık, zorlu, sahibine sabır dili öğreten bir familya olarak tanırlar ama doğru değildir. Eh, hangi filizin selini suyunu bol versen yüzünü kara çıkarmaz esasında; bizim ne farkımız olsun ki.. Ancak, meyvaya geç durduğumuz doğru..Yaprağın sürgüne dönmesi için ekildiğimiz yerin iyi seçilmesi kaçınılmaz. Neyse, ben bu konuda şanslıgillerdenim. Yaşadığım yaklaşık bir yıllık bir kararsızlıktan sonra haydi yallah deyip boy attığım, dallarımı şenlendirdiğim doğrudur. Limonlar olarak bizim bir ayrıcalığımız da, köpek gibi sahibimizi tanımamız. Bunu pek bilmezler. Komşu eline bırakılan limonların güdük kalmasının bir gerekçesi de budur. Hani ben de sahip olarak seni bellediğim için gül yüzüne ırak düşünce şaşkınlığın dozunu arttırdım.
Senin şu tuhaf ve kıllı ev arkadaşını ise hiç anlamadığım için ne yapacağım konusunda kararsız kaldım. Biz ağaca yalnızca yazınsal bir esin kaynağı olarak bakmak doğru değil. bBir limon yalnızca koku, renk değil çünkü. Bir çocuğa hayata tutunması için ne denli özen gösteriyorsan bize de öyle titizlenilmesi kaçınılmaz. Gördüğün gibi, nazlı olmamızın özünde pek çok gerekçe yatmakta. Limon filizinin sevgisiz büyüdüğü nerde görülmüş.. Neyse, sakallıya biraz alıştım. Akşamları benle birlikte komşularımızı bir güzel suluyor. Komşularım dediğim şenlikgillerden papatya,zeytin ağacı, bir de yeni sürgün sarmaşıklar. Hepsinin keyfi yerinde maşallah. Sonbaharda benim de dallarımda küçük limon yumruları olacak. Şimdiden söyleyeyim de sakın şaşırma!
Sakallı az önce dutun üstünde beş on karadut toplayıp yedi. Yüzünü buruşturduğuna bakılırsa dutlar bir parça ekşi, ama onun asıl tadı bahçeden dut toplayıp yemekte değil mi! Şimdi de bisikletin lastiklerini kontrol ediyor seninki. Sanırım pazara gidecek.. Yine portakalları yüklenip gelir artık.
İşte buralar böyle güzel ablacım. Önümüz yaz, senin sıcaklarla pek aran yoktur ama ben içten içe seviniyorum. Üstelik kendimi senin gibi serin sulara atma şansım da yok... Söyledim a, benim serinliğim de, gıdam da ilgi ve sevgidir. Siz insanlar bunu bilmez misiniz sanki?
Hadi seni rahat bırakayım artık. Gözlerimiz yollardadır. Bahçenin bütün dilsizleri adına sana sevgiler selamlar... Söz söylemek için dile ihtiyaç mı olurmuş sanki? Taze dallarımızın, hoş rayihamızın, renklerimizin bir ağızdan söylediği o güzelim şarkıyı duymayan biri zaten hiçbir şey duymuyor demektir. Hasretle. Senin limonun" Herkesin bir limonu ve bir sakallısı olmalı! Yanlış anlamayın limonuna bakacak :))
8.Mayıs.2012
LONDRA

Bu da geçen yıl ektiğim geçen yaz ilk meyvalarını yediğimiz sarkan dut..Bu sene adeta gelin gibi olmuş.. Yere sarkan yaprakları ile..Fotograf sevgili arkadaşım Nurdan Çakır Tezgin tarafından çekildi.
Sonunda bitkileri konuşturmaya karar verdi. Bu mektup, yaklaşık bir yıl önce ektiğim Limondan...
Onu çok soğuk bir günde çok büyük bir heyecanla almıştım. Satan kişi yediveren olduğunu ve hemen meyva vereceğini söylemişti. Her sabah uyandığımda ilk defa ona bakıyordum adeta yapraklarını sayıyordum.Zaman zaman üzerinde lmoncuklar oluyordu. Onları gözümle seviyordum. Heyecanla büyümelerini bekliyordum. Bir kaç gün sonra limoncuklar düşüyordu. Her seferinde hayal kırıklığı... Komşularımızın limon ağaçlarına bakıp "neden benim ki olmuyor?" diyordum. Evet komşumuzun bahçesindeki limonları seyretmek de çok güzeldi ama... Ben kendi bahçemde istiyordum. İlgi, sevgi, su herşey vardı ama... Limon küsmüştü adeta bana..

"Bu kadar laf bu limon için miydi?" demeyin lütfen..(.Fotograf Nurdan Çakır Tezgin)
İlk gençlik yıllarımda evimizde bir kauçuk ağacı vardı. Babam ona çok iyi bakardı. Dibinde de mor menekşler adeta sarmaşık olmuştu. Kauçuk yerine sığmaz hale gelmişti. Adeta evin içinde bir ağacımız vardı. Babam uyanır uyanmaz kauçuk'un yanına gider başını koltuğun koluna koyar onu izlerdi.Babam sağlığını kaybetmeye başladığında kauçuk yavaş yavaş yapraklarını dökmeye başladı. Aslında aynı özen gösteriliyordu. Anlamak çok zordu. Babamı kaybettiğimiz gün kauçuk da son yaprağını düşürdü. Oda bu dünyadan gitmeye karar vermişti. Bu hikaye yıllar öncesinden hiç unutmadığım burnumun direğini sızlatan bir anıdır. O'Henry bu hikayeyi yıllar önce yazmış. Kahramanının hayatını bahçedeki ağaçla özdeşleştirmişti. Onunki kurmaca mı gerçek mi bilinmez. Ama babamın kauçuğu gerçekti.
Ben de Limonumla böyle özdeşleşmiştim. Üzerinde sayılacak kadar yaprak kaldığında içimi bir korku sarmıştı.
Limonumu merak ettiniz değil mi? Foça'dan, bahçemdeki Limondan mektup var!

"Şeker ablam, güzel ablam..Bilmem bahçenin nazlı kırılgan bir ağacına, bencileyin bir limonun seslenmesine ne kadar kulak vereceksin. Biz limonları şımarık, zorlu, sahibine sabır dili öğreten bir familya olarak tanırlar ama doğru değildir. Eh, hangi filizin selini suyunu bol versen yüzünü kara çıkarmaz esasında; bizim ne farkımız olsun ki.. Ancak, meyvaya geç durduğumuz doğru..Yaprağın sürgüne dönmesi için ekildiğimiz yerin iyi seçilmesi kaçınılmaz. Neyse, ben bu konuda şanslıgillerdenim. Yaşadığım yaklaşık bir yıllık bir kararsızlıktan sonra haydi yallah deyip boy attığım, dallarımı şenlendirdiğim doğrudur. Limonlar olarak bizim bir ayrıcalığımız da, köpek gibi sahibimizi tanımamız. Bunu pek bilmezler. Komşu eline bırakılan limonların güdük kalmasının bir gerekçesi de budur. Hani ben de sahip olarak seni bellediğim için gül yüzüne ırak düşünce şaşkınlığın dozunu arttırdım.
Senin şu tuhaf ve kıllı ev arkadaşını ise hiç anlamadığım için ne yapacağım konusunda kararsız kaldım. Biz ağaca yalnızca yazınsal bir esin kaynağı olarak bakmak doğru değil. bBir limon yalnızca koku, renk değil çünkü. Bir çocuğa hayata tutunması için ne denli özen gösteriyorsan bize de öyle titizlenilmesi kaçınılmaz. Gördüğün gibi, nazlı olmamızın özünde pek çok gerekçe yatmakta. Limon filizinin sevgisiz büyüdüğü nerde görülmüş.. Neyse, sakallıya biraz alıştım. Akşamları benle birlikte komşularımızı bir güzel suluyor. Komşularım dediğim şenlikgillerden papatya,zeytin ağacı, bir de yeni sürgün sarmaşıklar. Hepsinin keyfi yerinde maşallah. Sonbaharda benim de dallarımda küçük limon yumruları olacak. Şimdiden söyleyeyim de sakın şaşırma!
Sakallı az önce dutun üstünde beş on karadut toplayıp yedi. Yüzünü buruşturduğuna bakılırsa dutlar bir parça ekşi, ama onun asıl tadı bahçeden dut toplayıp yemekte değil mi! Şimdi de bisikletin lastiklerini kontrol ediyor seninki. Sanırım pazara gidecek.. Yine portakalları yüklenip gelir artık.
İşte buralar böyle güzel ablacım. Önümüz yaz, senin sıcaklarla pek aran yoktur ama ben içten içe seviniyorum. Üstelik kendimi senin gibi serin sulara atma şansım da yok... Söyledim a, benim serinliğim de, gıdam da ilgi ve sevgidir. Siz insanlar bunu bilmez misiniz sanki?
Hadi seni rahat bırakayım artık. Gözlerimiz yollardadır. Bahçenin bütün dilsizleri adına sana sevgiler selamlar... Söz söylemek için dile ihtiyaç mı olurmuş sanki? Taze dallarımızın, hoş rayihamızın, renklerimizin bir ağızdan söylediği o güzelim şarkıyı duymayan biri zaten hiçbir şey duymuyor demektir. Hasretle. Senin limonun" Herkesin bir limonu ve bir sakallısı olmalı! Yanlış anlamayın limonuna bakacak :))
8.Mayıs.2012
LONDRA
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
