.

.
özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen

Oruç Aruoba

INGILTERE ANILARI etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
INGILTERE ANILARI etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

HAYALETLERİN KENTİ EDİNBURGH



Haziran ayının ilk haftasında İskoçya'nın başkenti Edinburgh'daydım.Londra'dan trenle dört saat sürüyor.İlk defa yaklaşık 23 yıl önce gitmiştim.O zaman da şimdi olduğu gibi çok etkilenmiştim.Edinburgh, bir ortaçağ kenti...Bildiğiniz üzere Harry Potter'in vatanı...Şehir insana "ben de böyle bir şehirde yaşasaydım Harry Potter gibi bir kitabı yazardım" dedirtiyor.



Kayanın tepesine oturmuş eski binalar adeta sürekli insana bir şeyler fısıldıyor.Kentin ürpertici görüntüsü, burayı hikayeleriye tanıma isteği yaratıyor.



Yaklaşık 500 bin nüfusu olan bu şehirin eski ve yeni yerleşimi var. Eski yerleşimde kaleler, şatolar, kiliseler ve bir çok eski bina bulunmakta.

Aslında şehrin yeni kısmının çok yeni olduğu söylenemez. 18. Yüzyıl'da artan nufus eski şehire sığmayınca buradaki bitişik nizam evler ve dar sokalar yerini geniş caddelere ve Edinburgh taşından yapılmış "Georgian" mimari(sade, simetrik,matemiksel oranlar kullanılmış olan..) stili ile yapılmış evlere bırakmış.

Şehrin eski bölümüden Victoria Street

Edinburgh bir sürü cinayete yataklık yapmış.Bu cinayetlerle ünlenmiş.Eski ve yeni şehri bağlayan iki köprü var. Kuzey ve Güney Köprüleri... Özellikle Güney Köprünün altına çok sayıda mahzen inşa edilmiş. Bu mahzenler ilk önce tüccarlar tarafından depo olarak kullanılmış. Kötü koşullar nedeniye tüccarlar bu mahzenleri terk ettiğinde evsizlere mekan olmuş buralar...Aynı zamanda da suçun merkezi...Tıp fakültelerine satmak üzere mezarlıklardan kadavra çalan bu insanlar zaman içinde işlerini cinayete çevirmişler.Yeraltındaki mahzenlerde bir çok hayalet hikayesi uydurmuşlar. Sonradan köprüdeki rezonans etkisiyle olduğu anlaşılan tuhaf sesler de hayalet hikayelerini beslemiş.

Edinburgh iki tanınan seri katilin vatanı. Burke ve Nure.. Kayaların tepelerine yapılan kilise, kale ve şatoların yarattığı siyah beyaz görüntü anlatılan hikayeleri tamamlıyor.







Orada işittiğim başka bir hikaye mezarlık bekçisinin köpeği ile ilgili.. Mezarlık bekçisi öldükten sonra köpeği onun mezarını günde bir kaç kez ziyaret edermiş.Bu ziyaretlerle sahibinin cesedini kadavra hırsızlarından krurmuş. O öldükten sonra mezarı sahibinin yanına yapılmış. Dünyanın dört bir tarafından gelen ziyaretçilerin bu sevimli küçük köpeğin mezarına bıraktıkları oyuncakları gördüm. Bu köpeğin bir de heykeli var. Köpeklerin sadakati her yerde bilinir. Bu köpeğe gösterilen tavır da İskoçalrın vefa sahibi olması ile açıklanabilir.

Bilindiği üzere Sherlock Holmes bir kitap kahramanı. Bu kitabın yaratıcısı Sir Arthur Conan Doyle de İskoçya'dan. Harry Potter'ı yazmadan önce çok fakir olan yazar JK Roveling de İskoçyalı ve burada yaşıyor.



Harry Potter bu kafede yazılmış. Yazar ısınmak için geldiği bu kafede yazdığı kitabının bu kadar popüler olacağını tahmin eder miydi acaba? Şimdi İskoçya'nın en zenginleri arasındaymış..Yazarın yeteneğini inkar etmek mümkün değil ama Edinburgh gibi bir esin kaynağının da katkısı azımsanmamalı. Elbette bu benim fikrim..


İskoçlar İngilizlerle karşılaştırıldığında daha sıcak ve iletişim kurmaya daha yatkın gözüküyorlar. Kendilerini İngiltere'li değil Büyük Britanya'lı kabul ediyorlar.Uzun yıllar İngilizlerin baskısı altında yaşadıkları için İngilizlerden çok da hoşlandıkları söylenemez.İskoçların konuştuğu ingilizceyi anlamak kolay değil. Kendilerine ait paraları var. İngiliz sterlini alıp para üstünü kendi paraları ile ödüyorlar. İskoç parasını Londra'da ya da herhangi bir İngiliz şehrinde İngiliz sterlini ile değiştirebilirsiniz.

İskoçlar bağımsızlık alamamışlar ama... Tektonik hareketler sonucu İskoçya'nın bir gün Büyük Britanya'dan kopacağına inanıyorlar.Belki bu coğrafik kopma bağımsızlığı da peşinden getirecek.

Herkesin bildiği gibi İskoçya viskisi ile ünlü. Viski yapım merkezlerine turlar düzenliyorlar.İskoçların oldukça çok içki tükettikleri söylenebilir.Bence kentin havası ve iklimi de alkol tüketimini etkiliyor.



Kafenin adı " The Last Drop" uzun gecenin ardından eve gitmeden önce bizde de "yolluk" adı verilen son içkinin içildiğ bar anlamına geliyor.

İskoç erkekleri klit adı verilen etekleri giyiyorlar. İlk gençliğimden ileri yaşlarıma kadar giydiğim tek etek tarzıydı. Her zaman çok sevmişimdir. Çok şık bulmuşumdur. Belki kareli olan şeyleri çok sevmemin özünde bu iskoç eteklerinin etkisi vardır.



Edinburgh sadece tarihi dokusu ve gizemli görünümü ile ilgi çekmiyor. Büyük bahçeleri, parkları ve inanılmaz yeşil alanları ile de turistlerin ilgi odağı. Şehrin merkezinde çok büyük bir parkın adı "Princess Street Garden"...Bu büyük parkta çiçeklerden yapılmış bir saat ve hava sıcaklığını gösteren bir termometre var. Yirmi üç yıl önce 1 Temmuz'da oradaydım. Sabah hava sıcaklığı bir dereceydi. Bu sefer giderken en kalın giysilerimi aldım yanıma.Hava biraz soğuk olmasına karşın güneşliydi.Havanın biraz srin olması yürüyerek tüm Edinburgh'u keşfetmek için ciddi bir kolaylık oldu.

Bu park her yılbaşı gecesi 100 bini aşkın kişinin katıldığı dev bir dans pistine dönüşüyormuş.

Edinburgh'a en yakın sahil şeridi otobüsle yarım saat mesafede. Portebello Beach.. Gelgit olayının çok belirgin yaşandığı bir sahil şeridi... Ben çekilme saatinde oradaydım.Geniş kumsal çok hoştu.Deniz çok soğuk olduğu için yüzülmüyormuş. Orada bir kaç fotograf çektim. Şimdi onları paylaşmak istiyorum.





Bu çevrede denizin arkasındaki caddeye geçtiğimizde bazı evlerin camlarında "w" işareti vardı. Bazılarında da "Open House". Nasıl çevrilir bilemiyorum ama..Açık ev demek içeri girilebir anlamında kullanılıyordu. Hafta sonları insanlar evlerini açıyor, kendi el ürünlerini başkalarıyla paylaşıyorlar. "W" işaretinin olduğu pencerelerde ise pencere içine paylaşmak istediklerini koyuyorlar.Ne var ki bu evlere girilemiyordu. Aslında herkes evini ufak bir sergi salonuna çevirmişti. Bu arada küçük satışlar da yapıyorlardı.



Bu uygulama çok hoşuma gitti. Ev sahipleri başka insanlarla sosyalleşme imkanı buluyordu. Neden Foça'da da yaygınlaşmasın ki! Sadece yaptıklarımızı paylaşmak adına..Neyse bir çok evin bu şekilde gezilebilir olması beni heyecanlandırdı.

Edinburgh dünyanın en prestijli üniversitelerinden birine sahip. Edinburgh Üniversitesi... Bu üniversitenin yanında bir çok üniversite var. Kültür hayatının epey hareketli olduğu söyleniyor. Yıl boyunca bir çok festivale ev sahipliği yapıyormuş.

Ağustos başında başlayıp eylül ayına kadar süren festival en popüler olanı.. Dünyanın her tarafından gelen tiyatro grupları kapalı ve açık mekanlarda oyunlarını sergiliyorlarmış. Yaklaşık bir yıl önceden tren, otel ve bilet rezervasyonlarının yapılması gerekiyormuş.Aslında şehrin kendisi iyi dekore edilmiş bir sahne gibi.. Alışmak mümkün değil..





Bu kapı insanı içeriye çağırıyor..İşte gizem bu noktada başlıyor.İçeride bizi bekleyen neşeli hayalet Young jack midir? Yoksa huysuz hayalet Mr Boots! Belki de Burke ve Nure bekliyordur. İçeri girmeden bilinmez..


Edinburgh'u gezerken istemeden Floransa ile karşılaştırdım.Bana Edinburgh Floransa'dan daha etkileyici gibi geldi. Roma ve Floransa'daki heykellerin çokluğu ne kadar muhteşem olurlarsa olsun bir süre sonra alışkanlık yaratıyor. Ben de defalarca bakma isteği uyandırmıyor.Burada görünenin ötesinde kulağa gelen hep bir hikaye var.Bu hikaye her bakıldığında değişebilir.Sanırım şehrin büyüsü bundan kaynaklanıyor.

Umarım bir daha festival zamanı yolumu düşürürüm bu esrarengiz kente..Belki de bu şehri bu kadar cazip kılan gizemdir... Bilinmez..

Siyah beyaz görüntüsüyle, bu görüntüyü tamamlayan hikayeleri, canlı kültür ve eğlence yaşamı, güvenli bir şehir olma özelliği ile akıllardan kolay çıkmayacak bir şehir Edinburgh. 7.Haziran.2012 LONDRA

AFRİKA DAVULU İLE TERAPİ /LONDRA



"Visitor""Ziyaretçi" filmini izlediğimden beri Afrika Davulu ilgimi çekmeye başlamıştı.Filmi izlerken birlikte çalmanın heyecanını derinden hissettim.Müziğin değiştirici ve dönüştürücü gücüne tanık oldum her izleyen gibi..

Arkadaşlarımdan biri yıllar önce Afrika Davulu ile ilgilennmeye başlamıştı. Hatta kendine Afrika Davulu bile almıştı. O zaman onu biraz şakınlıkla izlemiştim. Yıllar sonra böyle birşeyin peşine düşeceğim hiç aklıma gelmezdi. Londra'daki aktivitelerimden biri de Afrika Davulu çalma /öğrenme grubuna katılmak oldu.

Aslında ben kulağı iyi olan biri değilim.Bir kaç saatlik oturum boyunca öğrendik çaldık, çalarken öğrendik. Sonuç olarak birlikte çaldık. İnsanın kendini tamamen kaptırabileceği bir aktivite..Ben zaman zaman yaptığım aktivitlerde, bu izlediğim bir oyun ya da konser, ya da herhangi bir sportif aktivite olabilir kafamı tamamen boşaltmayı beceremem.İzlerken ya da spor yaparken başka şeyler düşünürüm.Yaptığım şeyle bütünleşmek için kendimi zorlarım. Bazen yapabilirim bazen de yapamam. Afrika davulu çalarken onunla tamamen bütünleştim. Düşüncelerimi sıfırlayarak sadece davuluma konsantre oldum. Bu nedenle yazımın adını "Afrika Davulu İle Terapi" koydum.Davul tüm enerjisini insanın üzerine geçiriyor.Birkaç saatlik oturum sonrasında kendimi kuşlar gibi hafif hissettim.Bu Afrika Davulunun mucizesi mi? Yoksa insan her severek yaptığı şeyden sonra bu hafifliği, keyfi ve tazelenmeyi hisseder mi?

Biz 6-7 kişilik bir gruptuk. Grubun içinde iyi çalanlar olduğu gibi benim gibi ilk defa deneyenler de vardı. Birlikte uyum için götürdük.Çünkü hata yapıldığında grubun lideri çalmayı kesmeden bu hatayı düzelttiriyordu.

Zaman zaman Afrika Davulu çalan gruplar görüyorum sokakta. Gerçekten görülmeye değerler.Yaptıkları işten ne kadar keyif aldıkları çok açık.

Foça'da tam gün batımında meydanda böyle bir grubun çaldığını hayal ettim. İşte o zaman bu gerçek bir terapi olur hem çalanlar hem de dinleyenler için. Her çeşit hobinin sakinleştirici etkisi var.Müziğin benim için hepsinden farklı bir önemi var. Müzik insanın duygu dünyasını saniyeler içinde değiştirme gücüne sahip. Hele bu Afrika Davulu ile yapıldığında müthiş bir etki yaratıyor. En azından benim üstümde..Acaba yüsek ses ve ritim mi insanı bu denli etkiliyor?

Elbette bu Afrika ritimleri, Afrika dansı ile tamamlanmalı.Afrika Dansının, toprak ana, doğa, yeryüzü, ve atalara teşekkür ve saygıyı içeren sembolik hareketlerle Caz Dans, Tap, Salsa, Afro-Kuban ve daha nice dansın kökeni olduğu söyleniyor.
Birkaç gün önce de Kübalı sanatçıların katıldığı bir konsere gittim. Afro küban ritimleri ile salonu nasıl coşturduklarını gördüm. Aslında nasıl coştuğuma ben bile hayret ettim.Kübalı sanatçılar öyle güzel dans ediyorlardı ki görülmeye değerdi. Yaklaşık bir saat tüm salonu dans ettirdiler.İzleyicilerin bis yapıp tekrar sanatçıları çağıracak halleri kalmamıştı.Küba'yı hayal etmeye çalıştım. Dans ve müzik yaşamın bir parçası ve olmazsa olmazlarından biri.. Bir ülke hayal edin ki sokaklarında insanların dans ettiği... Aslında hayal etmeye gerek yok.Ziyaret ettiğim Latin Amerika ülkelerinde bulamadığımı sanırım Küba'da bulacağım.
Bu arada Romanların da hakkını yememek lazım. Onlar için de müzik ve dans olmazsa olmazlardan.. Belki bu ikisi fakirliğin ya da zorlukların üstesinden gelmek içinde bir çeşit ilaç. Kimileri dans eder şarkı söyler, kimileri koka yaprağı çiğner hayatın dayattığı zorlukları aşmak için...
Küçük bir anekdot bu konserden... Salona girerken beyaz, kısa bir elbise giymiş oldukça büyük popolu bir hatun gördüm. Toplu olmasına rağmen çok kısa bir elbise giymişti. Elbisenin ona yakışmadığını düşündüm.Poposu da dikkat çekecek kadar büyüktü. Salon dans ederken bu hatun sahneye fırladı ve dans etmeye başladı. Müthiş bir dans sergiledi. Ve o büyük poponun ona çok yakıştığını düşündüm. O iri vücudun müziğin ritmiyle ne kadar büyüleyici ve çekici olduğuna tanık oldum. Sonradan anladım o da bir izleyici ama Kubalıydı.. Çok keyifli bir gece geçirdim. Dans ve müzik her zaman hayatımızda olmalı. Bu yazıyı okuyanların hemen bir müzik çalmalarını ve o müziğin ritmiyle dans etmelerini öneriyorum.
Hadi aamaaaa!
2.Mayıs.2012 LONDRA

LONDRA'DA DÜNYA KADINLAR GÜNÜ

Dünya Kadınlar Günü ya da Dünya Emekçi Kadınlar Günü her yıl 8 Mart'ta kutlanan ve Birleşmiş Milletler tarafından tanımlanmış uluslararası bir gün. 8 Mart 1857 tarihinde ABD'nin New York kentinde 40.000 dokuma işçisi daha iyi çalışma koşulları istemiyle bir tekstil fabrikasında greve başlamış. Ancak polisin işçilere saldırması ve işçilerin fabrikaya kilitlenmesi, arkasından da çıkan yangında çoğunluğu kadın olan yüzün üstünde işçi can vermiş. İşçilerin cenaze törenine 10.000'i aşkın kişi katılmış.
26 - 27 Ağustos 1910 tarihinde Danimarka'nın Kopenhag kentinde 2. Enternasyonale bağlı kadınlar toplantısında (Uluslararası Sosyalist Kadınlar Konferansı) Almanya Sosyal Demokrat Partisi önderlerinden Clara Zetkin, 8 Mart 1857 tarihindeki tekstil fabrikası yangınında ölen kadın işçiler anısına 8 Mart'ın "Internationaler Frauentag" (International Women's Day - Dünya Kadınlar Günü) olarak anılması önerisini getirmiş ve öneri oybirliğiyle kabul edilmiş."
Wikipedia'dan aldığım ansiklopedik bilgiyi sizlerle paylaştım.
Londra'da katıldığım 8 Mart etkinliklerinden söz edeceğim. Türkiye'de kadın platformalarından konuşulan konularla burada konuşulanlar arasında fark var mı?
Çantasında arabasının anahtarı, kredi kartı,cep telefonu... olan kadınların özgürleşme işareti olabilecek bu araçlara sahip olduktan sonra konumu değişti mi? 1900'lardan 2012 ye ne çok zaman... Toplumsal yaşamda anneannemin, annemin ve de benim konumum değişti mi?

Değişmediğini söylemek haksızlık olur.. Hala karar sahibinin erkekler olduğunu söylemek de fazla olmaz.
Aile içi şiddet bütün hızıyla sürüyor.
Kadınlar kocaları ve erkek kardeşleri tarafından öldürülüyor.
Günden güne kentlerdeki kadın sığınma evlerinin sayısı artıyor.
Kadın mağdur.
Kadın yardıma ihtiyaç duyuyor. Sadece ekonomik özgürlüğü olmayan kadınlar değil.. Eğitimli kadınlarda aynı şekilde fiziksel, psikoljik şiddete maruz kalıyor... Kız çocuklarının eğitim alma fırsatları ellerinden alınıyor. Geçmişten bugüne çocuk gelinlerin sayısı azalmadı.Küçük kızların yaşlı erkeklere satılması 21. yüzyılda hala gündemde..Kadınlar erkekler tarfından satılıyor.
Bir yandan da küçük bir grup kadının erkekler dünyasında önemli noktalarda bulunmaları önemli bir kazanç.. Hala kadınların öldürülmeleri, her türlü şiddete maruz kalmaları ise bu yüzyılda büyük bir utanç... Sadece Türkiye'de değil, tüm dünyada...
Londra'da "Women On The Bridge" adlı yürüyüşe katıldım. Thames üzerindeki çok sayıdaki köprüden biri olan 2000 yılında yapılmış Millennyum Köprüsü üzerinde kadınlar toplandı. Bir çok kadın kuruluşu vardı. Ama beklentimin çok çok altında bir katılımla sloganlar eşliğinde yüründü. Her yaştan,farklı ırklardan, evli- bekar çok sayıda kadın vardı ama gerçeketen kadın sorunlarının -bir çok ülkede yaşananların yanısıra- daha boyutlu olarak yaşandığı bu kozmopolit kentte katılm daha yüksek olmalıydı.

Londra gerçekten kozmopolit bir kent... Dünyanın her tarafından insan burayı vatan edinmiş.Kimisi göçmen kimisi mülteci...Kadının konumunu etkileyen bir çok değişken var.İnançları, eğitim durumları, kökenleri, ırkları.... kadının konumu üzerinde oldukça etkili..İngiliz nüfusu büyük çeşitlilik gösteriyor.Kimi yerlerde bu farklı gruplar birbirine değmeden yaşıyor. Kimi zaman da olumlu ya da olumsuz özellikleri ile birbirlerine model oluyorlar. Elbette bu çeşitlilik farklı problemler getiriyor kadın için... Göçmen ve mülteci kadınların durumları kimi zaman içler acısı.. Bu tespiti kadınlarla çalışan arkadaşlarımdan aldığım bilgiye dayanarak yaptım.

Göçmen kadınların yanısıra bir başka önemli grup mülteci kadınlar.. Ülkelerinden cinsel tercihlerinden ya da farklı nedenlerle gördükleri baskıdan kaçarak İngiltere'yi vatan edinmiş kadınların sayısı azımsanmayacak kadar çok. Göçmen ve mülteci kadınların durumu kadın platformlarının önemli konularından biri..

Burada kadın platformlarında konuşulan konular Türkiye'dekinden biraz daha farklı.. Londra'da kadınlar günü kutlamalarında siyah, beyaz, yaşlı, genç, başı örtülü örtüsüz hepsi yanyanaydı.Bu işin en güzel yanıydı. Hepsini temsil eden konuşmacılar vardı. Sanki kadınlar demokrasiyi, çok sesli olmayı içselleştirmişlerdi. Beni en çok etkileyen kısmı buydu.




Toni Blair'in eşi Michelle Blair kadın haklarıyla ilgili çalışmalar yapıyormuş. Kadın'a karşı şiddetle ilgili canlandırmada ağzı bantlı kadının ağzındaki bantı Michelle Blair kaldırdı.Çok zayıf bir canlandırmaydı.

Daha öncede söylediğim gibi burada başı örtülü kadına tepki yok. Her yerde çalışıyorlar.Son moda giysiler giyip sadece başı kapalı olan kızların çok şık mağazalarda nerdeyse çıplak denebilecek arkadaşlarıyla birlikte çalıştıklarına tanık oldum.Adeta mahalle baskısı yok...Kadın platformlarında kendilerini rahatça ifade ediyorlar. Londra'da herkes birbirine çok saygılı davransa da ayrımcılığın olmadığını söylemek zor.Sosyal yaşamın içinde bunu gözlemek mümkün. Siyah kadın ve beyaz kadın gibi ifadeler kullanıyorlar. Dinlediğim radyo kanalında "siyah kadınlar beyaz kadınlardan daha çok vucutları ile barışık" deyip bunun nedenlerini bulmaya çalışmışlardı.

Bir başka yerdeki etkinliklerde bir grup yaşlı kadın kırmızı giyerek kendilerince eğleniyorlardı.Onların eğlenmekten başka istedikleri bişey yok gibiydi. Yaşlı kadınlar sanki tavırlarıyla şöyle diyorlardı. Bunca senedir mücadele ettik birşey değişmedi. "Madem bugün bizim günümüz o zaman eğlenelim" der gibiydler. gGelene geçene poz verip kahkaha atıyorlardı.
LONDRA 22. Mart.2012

LONDRA'DA ORADA BURADA

Londra'da yaklaşık bir ayı geride bıraktım .. Her gün keşfedecek çok şey var. Fakat toplu taşımın ciddi derecede pahalı olması insanın belini biraz büküyor. Neyse şimdilik her şey iyi gözüküyor. Bir sürü yere gittim.Buraya ilişkin aidet duygumun geliştiğine günden güne tanık oluyorum. Bu arada arkadaşlarımı ziyaret ettim. Pazarlarda soluklandım. Üniversitelerin olduğu bölgeyi yürüyerek keşfetmeye çalıştım. Charles Dickens'ının, Wirgia Woolf'un soluk aldığı yerlerde soluk aldım. Farklı yemekler yedim ve yaptım. Fotograflarla Londra'da orada burada turu yapacağız.



"Chinese Pot" adı verilen bir geceye katıldım. Önerilen bir web sitesinden herkes yapabileceği yemeği seçiyor ve kendi malzemesini alıp bu aktiviteyi organize eden kişinin evine gidiyor.Kendi yemeğini yapıyor. Pişirilen yemekler birlikte yeniyor. Çok keyifliydi. Ben de böylece ilk çin yemeğimi yapmış oldum. Benim yemeğim "fried egg rice" Hemen tarifini vereyim. Pirinç haşlanır. Acı kırmızı biber ve sarımsak yağda yakmadan kavrulur.Vog tavanın içinde kavrulmuş biber ve sarımsak haşlanmış pirinçle karıştırılır .Tavanın kenarında yumurtalar kırılır. Sonra bezelye ve karides konur.Hepsi karıştırılır. Bolca soya sosu ile servis yapılır. Pek lezzetli olduğunu söyleyebilirim. Aslında neye benzeyeceğini pişirmeden önce keşfedememiştim. Ama sonuç başarılıydı.Bu fotograf o geceden!



Bu bir tavuk yemeği. Turunçgiller ailesinden gelen bir meyvenin suyu ile pişirilmiş. Bol ekşi, acı ve soğan vardı. Bu arada ek bilgi olsun, kırmızı taze acı biberin kilosu yaklaşık otuz liraydı.Bizim kilo ile aldığımız kırmızı biberden iki tane almakla yetindim. Bütün yapılan yemeklerde bu acı biber kullanıldı. Eminim herkes beni gibi iki tane aldı.Sanırım bu acı kırmızı biber Çin Mutfağının olmazsa olmazlarından..



Kingston'da Jill ve John'u ziyaret ettim. Yeni evlat edindikleri Alexis ile tanıştım.İnanılmaz soğuk bir gündü. Yürüyüş için bir ormanlık bölgeye gittik.Göl tamamen donmuştu. Daha önce Londara'da bu kadar soğuk havaya tanık olmamıştım.





Buranın en popüler pazarlarından olan "Portebello Street"e gittim. Herşeyin ama çoğunlukla antikanın satıldığı bir pazar. Biraz değişmişti. Turistlerin ihtiyaçlarına göre düzenlemiş. Doğallığını kaybetmişti. Orada gene beni sokak sanatçıları kalbimden vurdu. Hava inanılmaz soğuktu ama onlar performanslarına aralıksız devam ettiler. Meark ettim bu kadar soğukta enstürmanların akordları bozulmaz mı?





Çin Mahallesi, Çin restaurantlarının ve marketlerinin yer aldığı bir bölge. Aslında her Londar'ya gittiğimde farkında olarak ya da olmayarak yolum düşüyor çekik gözlülerin mahallesine..



Çin yeni yılında oldukça renkliydi. Her yer kırmızı büyük balonlarla süslenmişti. Bu iki fotograf Soho'daki turistlerin uğrak yeri olan Çin Mahallesinden.. Şehrin göbeğinde kendi mahallelerini yaratmışlar.İlginç!Neden şehrin merkezinde Hint Mahallesi, Türk Mahallesi ya da başka bir mahalle yok da Çin mahallesi var? Aslında Londra'da her milletin toplu olarak yerleştiği yerler var. African Town, Turkish Town, Indian Town gibi... Buralar şehir merkezinde değil.



Londra'daki tren istasyonları hakkında bir yazı yazayım istiyordum.Şimdiye kadar yazamadım. Bu yazımın içinde bir kaç fotograf paylaşmak istedim.



Tren istasyonları eski- yeni, büyük-küçük çeşit çeşit... Eskiden beri tren istasyonları ilgimi çekmiştir.Merak ederim neden otobüs terminalleri değil de tren istasyonları diye.. Bunun cevabını bulmaya çalışmalıyım. Belki de tren istasyonları genellikle eski olduğu için.. Belki trenler biçimleri ile sempatik oldukları için.. Belki de tren istasyonlarına daha çok yatırım yapılarak daha sempatik hale getirildikleri için...



Geçmişte Ankara'dan İstanbul'a mavi trenle giderdim. Haydarpaşa'ya sabah erken saatte varmak beni çok heyecanlandırır ve orada bir süre vakit geçirmek isterdim. Tren istasyonlarının kendine özgü bir de kokusu vardır. Bu kokuda beni çocukluğuma götürür.



Ankara Garındaki kahvede her zaman bir bardak çay içmek çok hoşuma gitmiştir. Beni kendi ülkemde heyecanlandıran tren istasyonlarından burada da çok sayıda var. Bu istasyonlarda vakit geçirmek çok hoşuma gidiyor.Tren yollarının bir bölümü 1800 li yıllardan kalma. Tüm tren istasyonları metro ile bağlantılı. Toplu ulaşım pahalı olmasının dışında mükemmel. En güneyden en kuzeye ya da en batıdan en doğuya çok kısa sürede ve kolaylıkla gidilebilme şansı var. Haberlerde her yarım saatte bir metro ve tren hatları ile ilgili bilgi veriliyor. Zira nerdeyse nüfusun tamamı tren ve metro kullanıyor.

Buradaki başka bir ulaşım aracı bisiklet. Belediyeler istasyonların yakınlarına büyük bisiklet parkları yapmış. Bu parklarda çok sayıda bisiklet var. Yıllık yüksek olmayan bir ücretle halkın hizmetine sunmuşlar. İnsanlar bu bisikletleri kullanarak kendi ulaşımlarını sağlıyor. Bisikletleri istedikleri bisiklet parkına bırakabiliyor.Ciddi bir kolaylık.. Ama bisikletlerin çok konforlu olmadığı söylendi. Bir istasyon parkındaki bisikletlerin sayısı çokken diğerinde az olabiliyormuş. Belediye sürekli arabalarla bisikletleri taşıyormuş insanların hizmetine sunmak için.. Hoş uygulama olmadığını kimse söyleyemez ama çok iyi yürümediği belirtiliyor.Halkı araba kullanmaktan kurtarmak için geliştirilmiş bu uygulamada bisikletler bir istasyondan diğerine arabayla taşınıyor. Evet biraz komik!Geçen gün en az 80 yaşında olan bir kadın pufidik terlikleri bisikletle yokuş tırmanıyordu. Görülmeye değerdi.

Şimdi birkaç fotograf daha...





Bu tren istasyonu King Cross St.Pancras. Yeni restore edilmiş. Gerçekten etkileyici bir mekan olmuş.Ulusal ve uluslar arası trenler buradan işliyor. Ayrıca bu istasyondan olimpiyat alanına 8 dakikada ulaşılıyormuş. Olimpiyatları göremeyeceğim ama olimpiyatlar için yatırım yapılmış olan King Cross istasyonunda zaman geçirme şansım oldu.Güzel fotograflar çekmek için gitmeliyim. Zira bu sefer makinamın şarjı bitti. Burada özellikle ziyaret etmek istediğim bir kaç eski tren istasyonu var. Tren istasyonları bir başka yazımın konusu olacak.



Tren istasyonunda oturup bir kahve içmenin neden keyifli olduğunu tekrar kendime sordum bu yazıyı yazarken... Seyahat etmeyi sevdiğim için acaba yolcuların duygularıyla ortaklık kurma çabası olabilir mi? Çeşit çeşit insanın sadece hallerine bakarak kendi başıma hikaye kurma çabasının beni eğlendirmesi mi? Bilemedim...



Yorgun günün ardından...

Şimdi de gece çekmeye çalıştığım fotograflar var sırada...







Bir başka aktivite ise uluslararası bir yardım organizasyonun düzenlediği geceydi. Cafe de Paris diye bir yerde bu toplantı organize edildi. Bu toplantı organizasyon adına çalışanlara teşekkür etmek için düzenlenmiş. Organizasyonda gönüllü olarak çalışan insanlara ödeme, yemek, sinema bileti ya da benzeri şekillerde yapılyormuş. Burada gönüllü işler çok destekleniyor. Çeşitli bilimsel araştırmaları destekleyen dükkanlar (Charity shops) var. Gönülller çalışıyor.İkinci el mal satıyorlar.Ayrıca belediyeler içinde gönüllülere destek veren birimler var. Bir çok işi gönüllülerle hallediyorlar. Gönüllülük yaşamın bir parçası..

Şimdi bu geceden bir kaç fotgraf...





Sırada Londra'daki üniversitelerin yer aldığı Russel Suqare geldi. Kırmzı tuğlalardan yapılmış sıra sıra binalar.. Genç nüfsu hisssetmek mümkün. Bu çevrede Virgina Woolf ve Charles Dickens'ın yaşadığı belirtildi. Charles Dicken's ın şimdi müze olan evi de buradaymış. Ziyaret edilmeli mi? Bilmiyorum...



Bu çevrede bir kaç hastahane vardı. Tıp fakültelerinin eğitim hastahaneleri. Binalar kırmızı tuğladan ve Victorian mimari sitili ile 18. yüzyılda yapılmış. Bu binaların hemen yakınında inşa edilen hastahaneler Türkiye'deki gibi renkli camdan yapılmış son derece modern binalar. Bölgeye yakıştıkları söylenemez. Hastahanelerde kullanılan bu mimarinin iki ülkede ortak olması ilginç.. Vardır bir nedeni..

Bu arada Türk arkadaşlarımla da buluşmayı ihmal etmedim. Gülden'in Londra'nın kuzeyindeki (Southgate) evine gittim. londra'nın kuzeyi güneyine göre daha az ingiliz. Genellikle Londra'ya dışarıdan gelmişlerin kendine mekan edindiği bir bölge. Türk mahallesi de Londra'nın kuzeyinde. Londra'nın güneyi çoğunlukla beyaz ingilizlerin yaşadığı bölge.Sanırım beyaz türk tanımlaması da buralardan gelmiş.. Londran'nın güneyi çok temiz, çok düzenli ve çok yeşil ama.. Sanki ruhu eksik.Sokakta dolanırken soru soracak bir adam bulmak ciddi problem..

Gülden'in dünya tatlısı kızı Ela ile tanışmak çok keyifliydi. Hep birlikte o çevredeki Trent Park adı verilen parka gittik. Çok soğuk olmasına rağmen çok eğlendim. Oradan sonra da Türk bakkalından simitlerimiz alıp evde ince belli bardaklarımızda çayımızı içip simit yedik. Görüldüğü üzere Londra'da çay simit keyfi yapmak mümkün.







Şimdilik Londra'dan haberler bu kadar... 22.Şubat.20012