Bloğunu yorumlamadım diye kızdın ya,o gün bu gün içime dert oldu.Belki de önemsemeyip,görmezden geldim sandın.Başka yan etkenler oldu(internetin bir hafta bozulması),ama asıl neden yan etkenler değildi.Öncelikle çok şaşırdım,biliyorsun bu çıngıltıyla yeni tanışıyorum.İkincisi,buna bağlı olarak ağzım bir karış açık kaldı,benim için rüya gibi,öyle hoş ki herşey.Ama asıl başka bir şey var,anlatılması güç,HAYALLERİMİN ETE KEMİĞE BÜRÜNDÜĞÜNÜ GÖRDÜM. Sen bunu mutlaka doğru anlarsın.Düşün Güzin, ömrünce düşlediklerin,ne kadar gerçek olursa olsun,senin için düş olarak kalacak olan Dünyalar..Okuduğum bunca seyahatnameler,bunca gezi kitapları böyle etkilememiş beni.Bunu seni okuyunca anladım.Nedenini hala çözemedim,bu kadar yakınımda birisinin bunları yaşaması daha olabilir kıldı hayallerimi.Asla ama asla kıskanmak değil bu,beni tanıdın,hiç kimseyi hiç bir konuda
kıskanamam ben,üstelik bu alanda yaptıklarına müthiş hayranlık duyuyorum ve seni destekliyorum.Çok okuyan mı,çok gezen mi dedikleri bu işte,yıllarca bu işin öğretmenliğini yaptım,hala bilmediklerim var,senden dinledikçe nasıl seviniyorum.Daha sen yola çıkmadan dönmeni beklemeye başladım,neden mi? İlki,döndüğünde yaşadıklarını dinlemek için sabırsızlanıyorum.İkincisine gelince,seni sevmeye başladım ben....
Düşünsene,denizin ortasında,belki de öylesine verilmiş bir selamdan çok kazançlı çıktım.İnsanlığın tükendiğini sanırken,ufacık şeyler iyi gelir bana hep.Ertesi gün zilini çaldığımda,Ezgi'ye Ankara'da yer bulmak için sana fikir sorduğumda,hiç tanımadığın birisini evine aldın.Her zamanki o sevimli aceleciliğinle,sırf bana yardım etmek için hem ev,hem cep telefonundan kaç kişiyi aradın..Nasıl şaşırdım,nasıl minnet duydum sana,halledebilmek için ne kadar çabaladın.Ezgi'ye yer bulamadın,ama,BEN SENİ KAZANDIM. Beni çoğaltan herşeye kazanç diyorum ben.Facebooku seninle öğrendim,gönderdiğin müziklerle gecenin bir vakitlerinde odamda kendi kendime danslar ettim..Bebek zürafayı gönderdiğin gece kötüydüm,izleyince gözlerimi silip,güldüm.Sende iz bırakan filmlerle ilgili yazdıklarından ne çok şey öğrendim,kaçırdıklarımı izlemek için ciddi uğraş veriyorum.Birlikte
aldığımız,aslında bir komplonun parçası olan sinema dergisi ne çok işime yaradı.Ispanaklı mantarı her yapışımda ''sana tarifini vermeyeceğim işte'' diye hınzır hınzır söylenişin aklıma geliyor,gülüyorum.Fizyden gönderdiğin kimi müzikleri dinlerken ağlıyorum,artık bir daha asla yaşanmayacak zamanları hatırlayıp. Anladın mı canım,sen bana öğretiyorsun,anlatıyorsun,ağlatıyorsun,güldürüyorsun,onun için de bana iyi geliyorsun.
Bloğundakilere gelince;boşver imla hatalarını,düşük cümleleri filan,içeriğine bak.Sen duygularını iyi aktarabilmiş misin?İlgi,merak uyandırıp,sevgi aktarabiliyor musun,gerisini kurcalama.Ö.S.S ,dil ve anlatım sorusu değil ya.
Önemsemedim sandın ya,öyle değil arkadaşım,çok önemsedim hem de.Turuncuyu bu kadar sevmezken,kamp hikayesindeki fotoğrafında da turuncu giydiğini bile farkettim.Paris'te cafelerde Ayşen'le soluklanırken,Çiğdem'le Utrecht'e gitmek için otobüs beklerken boynunda aynı eflatun boyun bağın var.Venedik'te parasızlıktan gondola binemeyip,Cambridge'de bir yolunu bulup öğrencilerle kanoya binişin..Meridyenin geçtiği parkta,şapşal bakışlı kızılderilinin yanındaki şebelekliğine ne demeli?İrlandalı Kız'ı izlediğimden beri,oradaki mavi değil lacivert denizi nasıl merak ederim,sen Wicklow'da ıslanırken,belki de deniz az ötendeydi.Haklısın, Siena çok tanıdık,Ortaköy'ün arka mahallelerindeki sokaklar gibi,pencerelerinden çamaşır sarkan evler ne kadar aynı.Santorini'deki yeldeğirmenlerinden Foça'nın girişine hala yapılamayışı ne beceriksizlik..Verona'da juliet'in evine sende dilek bıraktın
mı?Kaleköy' de denizin içindeki lahitin çevresinde yüzdün mü?(ben gittiğimde yasaktı,en istediğim şeylerin birini verilmiş bir aptal karar yüzünden yapamadım.)Mavi yolculuk yazıların ne kadar heyecanlandırıcı.Geoffrey'le yaşadıkların ,evin içinde,sokaklarda koşuşturmalarınız ne kadar eğlenceli ve hüzünlü.Ege Üniversitesi'nde downlu çocuklar görmüştüm,başka bir rahatsızlıktan gelmişlerdi,''burası gerizekalılar kuyruğu değil'' diye aşağılayan''akıllı çocukların ''annelerini görmüştüm.
Kaç kişi masasındaki laleye,sokağındaki incir ağacına yazı yazar? Amsterdam'daki laleleri de,balkonundaki mor çiçeği de aynı duyarlılıkla çekip,başkaları da görsün ister?Tarçın'ı,Atos'u,Reis'i onları hiç tanımamışlara dahi böylesi özletebilir?Hele yalancıktan lohusa Kaplan'ı okurken kendimi o karyolanın dibinde, aranızda buldum.Küvetteki fareyi okurken ,burnumun direği sızladı.
İşte böyle güzel kardeşim,hepsini okudum,anladım anlatılanları.Dedim ya ,say ki şaşkınlıktı,say ki nasıl ifade edeceğini bilememe.Ama hepside çok güzel,çok etkileyici.Yaşadığı yeri küçültürken,yaşamını küçültmeyen biriyle arkadaş olmak öyle güzel ki.Her şey bir kediyi sevmekle başlamadı ..diyorsun ya,herşey denizin ortasında verilmiş öylesine bir selamla başladı..
Git,gör ve daha zengin dön.Dağıtacağın çok şey olacak.Herşey nasıl istersen öyle olsun. HÜLYA ÇAPA
.
özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
ama, gidip görmek istediğin
özlem, gidip görememendir;
ama gidip görmek istemen
özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin
özlem, gidip görmek istemen
ama, gidememen, görememen; gene de, istemen
Oruç Aruoba
NEDEN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
NEDEN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
BİR MEKTUP ÜZERİNE
3.Mart.2008
Bu sabah bilgisayarımı açtığım zaman Sevim’in maili ile karşılaştım. Bu mail benim sabah sevincim oldu. Sevim şöyle demişti mektubunda “Yazı yeniden bir buluşma yeniden bir karşılaşma gibi bir şey. Kendimizle buluşma, karşımızdakiyle buluşma, mekanımızla buluşma, hayatımızın içinde belki de henüz el değmemiş alanlarla buluşma gibi bir şey.” Benim ve onun yazdıkları yıllar öncesinden gelen karşılaşmayı tazeledi. O Foça’da bir tur attı. Menendi Kafede oturdu. Beni hissetti ben onu hissettim. Bu iki duygunun karşılıklı olduğu anlar ne kadar azdır. Belki az olduğu için de çok kıymetlidir. Aslında,bu yazının gücü müydü yoksa dinlemeyi, anlamayı unutmamış birinin sadece kendi başarısı mıydı? Belki her ikisi.
Sevim hiçbir iddiası olmayan yazılarımı okuyarak bana yorumlar yapmış, üstüne üstlük sevdiğini de yazmıştı.Yazılarımı her okuduğumda bir sürü eksikliğini gördüğümü ama telafi etme konusunda eleştirdiğim kadar başarılı olamadığımı söylemeliyim. Bunun nedeninin benim yeterliliklerimle ilgili olduğunu da biliyorum. Ve kendime "yazmaya devam" diyorum. Belki bir gün tam anlamıyla içime sinen bir yazı yazabilirim. Aslında o günü beklemiyorum. O güne giden yolda kazandıklarım ve kazanacaklarımın çok önemli olduğunun farkındayım. Sevim’in yazdıklarım üzerine düşünceleri yazılarımı daha çok sevmeme neden oldu. Cemal Süreya bir şiirinde şöyle demiş aşk üzerine “aşk karşındakinin gözlerinde kendini sevmektir” demiş. Belki ben de Sevim’in gözlerinde yazdıklarımın daha değerli gördüm. Teşekkür ederim sevgili arkadaşım. Eminim onunla Viyana sokaklarında gezmek de çok güzeldir. Böylesi bir gezintiyi Foça’daki koltuğumda oturarak onun yazdıklarından hayal etmek, belki de görmekten öte bir şey. Onun içindeki gurbet duygusunu yaşadığı şehrin büyüsünü aşarak ona neler hissettirdiğini merak ettiğimi de söylemeliyim. Şimdi Sevim’in deneme tadındaki mektubunu paylaşmak istiyorum.
“2 Mart 2008, Pazar...Viyana...Meraba Guzin ablacığım, şu an şakır şakır yağmur yağıyor ve ben sana evimin mutfağından yazıyorum bu satırları. Internet bağlantımda bi problem oldu, şimdi yazıp yarın işyerinden göndericem bu mesajı. Bak şimdi yağmur deyince anlattığın Foça yağmuru geldi aklıma, sanki yaşamışım gibi. Yağmur yağarken kafede oturmak gerçekten büyük keyif. Hatta böyle bir atmosferde kafamda bir yazı yazma fikri gelişmişti. Ama gel gör ki yazının başlığını buldum ancak yazının kendisine hala başlayamadım. Yazının başlığı “Viyana kafelerinden birinde Refik Halid Karay’ı yaşamak”.....Refik Halid’in gurbet hikayelerinden yola çıkarak yaşadığım mekan ile kendi yaşanmışlıklarımı birleştirmek, kah geçmişe uzanarak kah bugünün atmosferinden dem vurarak bir şeyler yazmak istedim ama nedense başlayamadım bir türlü. Demek ki daha oluşmadı diyorum kendi kendime. Hoş gerçi Avrupa’da ve de özellikle benim gibi göçmen olmayan bir konumda yaşamak ne derece gurbet sözcüğü ile ilişkilendirilebilir bilemiyorum. Ama ne demişler, “ben gurbette değilim ....gurbet benim içimde”.......
Sevim, sanırım geri plandaki Viyana
Neyse şimdi böyle kendiliğinden gelişen bir giriş taksiminden sonra senin yazılarına gelelim. Cuma akşamı yazılarını print ettim ve dün bugün sakin kafayla ve de keyifle okudum. Öncelikle yazılarını gördüğümde çok sevindiğimi belirteyim. Yazı yeniden bir buluşma yeniden bir karşılaşma gibi bir şey. Kendimizle buluşma, karşımızdakiyle buluşma, mekanımızla buluşma, hayatımızın içinde belki de henüz el değmemiş alanlarla buluşma gibi bir şey. Gayet akıcı ve okunması keyifli buldum yazılarını. Bir değil bir kaç defa okudum hatta. Kimi yerlerin altlarını da çizerek hem. Nelerin mi altını çizdim? Kimi benzetmeler çok hoşuma gitti, mesela “Bir Solukta Kuzey Ege” yazısının sonunda, “Assos ise inanması güç olan neredeyse el kadar olan meşe palamutlarını taşımak için kurulmuş bir limancık....İki dizelik şiir gibi...Hemen unutuluverilecek ama kolaylıkla da hatırlanabilecek cinsten....”.
“Kuleler Şehri Floransa” yazısında, “Floransa gezisi benim gibi sizin de rönesansınız olabilir......Gerçek olması güç bir şehir çıkmış ortaya”
Yine aynı yazıda Floransa’daki yüzyıllık ağaçlardan sözederken, “Zarif bir elbisenin üzerine takılmış olağanüstü güzellikteki bir takı gibiydi Floransa’nın ağaçları...”
Foça yazısını bir kaç sefer okudum ve o kadar canlı ve sıcak anlatmışsın ki okuyan kişinin hayalinde bir Foça canlanıyor. Okurken Foça’nın sokaklarında dolaştım, dar sokaklarından geçerek denize ulaştım, yağmurda Menendi’de oturdum, ordan çıktım Palmiye Kafeye oturdum, Metin’in köftelerinden yedim, Cem’le sohbet ettim. Ve “emeklilikte en iyisi buraya yerleşmek” dedim. İyi demiş miyim? Bugüne kadar çoğu kez “küçük yerde yaşayamam” diyenlerdenim. Ama tabi insanın hayat tecrübesiyle birlikte beklentileri de algılamaları da keyif aldığı şeyler de değişiklik gösterebiliyor. Hala yine de büyük şehirden yana atıyor kalbim ama ben ikisinin arasını buldum. Yılın bir kısmı küçük yerde diğer kısmı büyük yerde yaşamak. Tabi şu anki düşüncem bu, ilerde nasıl düşünürüm bilemiyorum. Bazen de hayatın beni hiç beklemediğim yerlere de sürüklemesini istiyorum açıkçası. Ya hay allah hiç böyle düşünmemiştim ama böylesi de fena değil diyebilmek de isterim.
Bak yazılarından işaretlediğim bir şey daha: “bir insan nasıl bu kadar güleç yüzlü olur da bu kadar soğuk bakabilir.....” Çok çarpıcı geldi bana. Bunun nasıl bir şey olduğunu hayal etmeye algılamaya çalıştım.
Bir de Waverly Wood yaz kampını anlatan yazında bir yarama parmak bastın Aslında pek çoğumuzun yarası olabilir bu. Hayır diyememek!!!!!!!!!...........Bu içimizde yok edemediğimiz öylesine hain bir tuzaktır ki!......Özellikle burada yani Viyana’ya geldiğimden beri insanların ne kadar doğal ve sakin hayır diyebildiklerini görünce o yara yeniden depreşiyor. Ama kişiliğimizin tüm coğrafyası çocukken belirleniyor. Sonradan erozyona karşı ne kadar ağaç dikersek dikelim bir tutukluk bir eksiklik hep devam ediyor maalesef. Geçenlerde ‘hayır diyebilme seminerleri’ diye bir e-posta gördüm mesaj kutumda. Güldüm biraz da kendi kendime. Vay be bir inceleme, bir seminer konusu demek ki dedim kendi kendime. Neyse yine de değiştirmek isteyip de değiştiremediğimiz şeyler zamanla ayrılmaz bir parçamız olurlar, onlarla birlikte yaşayıp gidelim, tek eksiklik hayır diyememek değil ne de olsa. Bazen diyorum ki kendi kendime “sen kendin zaten bir eksikliksin, tamamlanamayacaksın, boşuna uğraşma”
Haaa bi de şu küp biçimli ve dar sokakları olan yazını (Mikonos’u anlatan yazıydı galiba) da çok severek okudum. Güzel anlattığın için aynen kafamda canlandı.
Aa bi de ne soracaktım: dikkatimi çekti, iki yerde “teşne” sözcüğü kullanmışsın, ilk defa duyuyorum bu sözcüğü, evet yazının gidişatından anlamını çıkarıyorum ama daha önce hiç duymamıştım, yarın sözlükten tam karşılığına bakayım.
Yazılarının devamını diliyorum. Ahmet abinin sitesine henüz bakamadım, en kısa zamanda bakacağım. Bu arada yağmur halen tüm şiddetiyle devam ediyor. Ben hala mutfaktayım. Salonda TRT INT kendi kendine yayın akışını sürdürüyor. Börek yaptım bugün yarın işyerine götürmek için, arkadaşlarla aramızda bir konudan ötürü cezalandırıldım, börek yapacaksın dediler, nerde Türkiye’deki o güzelim ipek gibi yufkalar, burda çadır gibi yufkalar mübarek!......Hoş gerçi benim de öyle ahım şahım bir börek yapma becerim yoktur ama yıllardır bildiğim tek börek sodalı börek.
Efendim satırlarıma son verirken seni ve Ahmet abiyi sevgiyle kucaklıyorum, Foça’ya sevgiler selamlar....."
Bu sabah bilgisayarımı açtığım zaman Sevim’in maili ile karşılaştım. Bu mail benim sabah sevincim oldu. Sevim şöyle demişti mektubunda “Yazı yeniden bir buluşma yeniden bir karşılaşma gibi bir şey. Kendimizle buluşma, karşımızdakiyle buluşma, mekanımızla buluşma, hayatımızın içinde belki de henüz el değmemiş alanlarla buluşma gibi bir şey.” Benim ve onun yazdıkları yıllar öncesinden gelen karşılaşmayı tazeledi. O Foça’da bir tur attı. Menendi Kafede oturdu. Beni hissetti ben onu hissettim. Bu iki duygunun karşılıklı olduğu anlar ne kadar azdır. Belki az olduğu için de çok kıymetlidir. Aslında,bu yazının gücü müydü yoksa dinlemeyi, anlamayı unutmamış birinin sadece kendi başarısı mıydı? Belki her ikisi.
Sevim hiçbir iddiası olmayan yazılarımı okuyarak bana yorumlar yapmış, üstüne üstlük sevdiğini de yazmıştı.Yazılarımı her okuduğumda bir sürü eksikliğini gördüğümü ama telafi etme konusunda eleştirdiğim kadar başarılı olamadığımı söylemeliyim. Bunun nedeninin benim yeterliliklerimle ilgili olduğunu da biliyorum. Ve kendime "yazmaya devam" diyorum. Belki bir gün tam anlamıyla içime sinen bir yazı yazabilirim. Aslında o günü beklemiyorum. O güne giden yolda kazandıklarım ve kazanacaklarımın çok önemli olduğunun farkındayım. Sevim’in yazdıklarım üzerine düşünceleri yazılarımı daha çok sevmeme neden oldu. Cemal Süreya bir şiirinde şöyle demiş aşk üzerine “aşk karşındakinin gözlerinde kendini sevmektir” demiş. Belki ben de Sevim’in gözlerinde yazdıklarımın daha değerli gördüm. Teşekkür ederim sevgili arkadaşım. Eminim onunla Viyana sokaklarında gezmek de çok güzeldir. Böylesi bir gezintiyi Foça’daki koltuğumda oturarak onun yazdıklarından hayal etmek, belki de görmekten öte bir şey. Onun içindeki gurbet duygusunu yaşadığı şehrin büyüsünü aşarak ona neler hissettirdiğini merak ettiğimi de söylemeliyim. Şimdi Sevim’in deneme tadındaki mektubunu paylaşmak istiyorum.
“2 Mart 2008, Pazar...Viyana...Meraba Guzin ablacığım, şu an şakır şakır yağmur yağıyor ve ben sana evimin mutfağından yazıyorum bu satırları. Internet bağlantımda bi problem oldu, şimdi yazıp yarın işyerinden göndericem bu mesajı. Bak şimdi yağmur deyince anlattığın Foça yağmuru geldi aklıma, sanki yaşamışım gibi. Yağmur yağarken kafede oturmak gerçekten büyük keyif. Hatta böyle bir atmosferde kafamda bir yazı yazma fikri gelişmişti. Ama gel gör ki yazının başlığını buldum ancak yazının kendisine hala başlayamadım. Yazının başlığı “Viyana kafelerinden birinde Refik Halid Karay’ı yaşamak”.....Refik Halid’in gurbet hikayelerinden yola çıkarak yaşadığım mekan ile kendi yaşanmışlıklarımı birleştirmek, kah geçmişe uzanarak kah bugünün atmosferinden dem vurarak bir şeyler yazmak istedim ama nedense başlayamadım bir türlü. Demek ki daha oluşmadı diyorum kendi kendime. Hoş gerçi Avrupa’da ve de özellikle benim gibi göçmen olmayan bir konumda yaşamak ne derece gurbet sözcüğü ile ilişkilendirilebilir bilemiyorum. Ama ne demişler, “ben gurbette değilim ....gurbet benim içimde”.......
Neyse şimdi böyle kendiliğinden gelişen bir giriş taksiminden sonra senin yazılarına gelelim. Cuma akşamı yazılarını print ettim ve dün bugün sakin kafayla ve de keyifle okudum. Öncelikle yazılarını gördüğümde çok sevindiğimi belirteyim. Yazı yeniden bir buluşma yeniden bir karşılaşma gibi bir şey. Kendimizle buluşma, karşımızdakiyle buluşma, mekanımızla buluşma, hayatımızın içinde belki de henüz el değmemiş alanlarla buluşma gibi bir şey. Gayet akıcı ve okunması keyifli buldum yazılarını. Bir değil bir kaç defa okudum hatta. Kimi yerlerin altlarını da çizerek hem. Nelerin mi altını çizdim? Kimi benzetmeler çok hoşuma gitti, mesela “Bir Solukta Kuzey Ege” yazısının sonunda, “Assos ise inanması güç olan neredeyse el kadar olan meşe palamutlarını taşımak için kurulmuş bir limancık....İki dizelik şiir gibi...Hemen unutuluverilecek ama kolaylıkla da hatırlanabilecek cinsten....”.
“Kuleler Şehri Floransa” yazısında, “Floransa gezisi benim gibi sizin de rönesansınız olabilir......Gerçek olması güç bir şehir çıkmış ortaya”
Yine aynı yazıda Floransa’daki yüzyıllık ağaçlardan sözederken, “Zarif bir elbisenin üzerine takılmış olağanüstü güzellikteki bir takı gibiydi Floransa’nın ağaçları...”
Foça yazısını bir kaç sefer okudum ve o kadar canlı ve sıcak anlatmışsın ki okuyan kişinin hayalinde bir Foça canlanıyor. Okurken Foça’nın sokaklarında dolaştım, dar sokaklarından geçerek denize ulaştım, yağmurda Menendi’de oturdum, ordan çıktım Palmiye Kafeye oturdum, Metin’in köftelerinden yedim, Cem’le sohbet ettim. Ve “emeklilikte en iyisi buraya yerleşmek” dedim. İyi demiş miyim? Bugüne kadar çoğu kez “küçük yerde yaşayamam” diyenlerdenim. Ama tabi insanın hayat tecrübesiyle birlikte beklentileri de algılamaları da keyif aldığı şeyler de değişiklik gösterebiliyor. Hala yine de büyük şehirden yana atıyor kalbim ama ben ikisinin arasını buldum. Yılın bir kısmı küçük yerde diğer kısmı büyük yerde yaşamak. Tabi şu anki düşüncem bu, ilerde nasıl düşünürüm bilemiyorum. Bazen de hayatın beni hiç beklemediğim yerlere de sürüklemesini istiyorum açıkçası. Ya hay allah hiç böyle düşünmemiştim ama böylesi de fena değil diyebilmek de isterim.
Bak yazılarından işaretlediğim bir şey daha: “bir insan nasıl bu kadar güleç yüzlü olur da bu kadar soğuk bakabilir.....” Çok çarpıcı geldi bana. Bunun nasıl bir şey olduğunu hayal etmeye algılamaya çalıştım.
Bir de Waverly Wood yaz kampını anlatan yazında bir yarama parmak bastın Aslında pek çoğumuzun yarası olabilir bu. Hayır diyememek!!!!!!!!!...........Bu içimizde yok edemediğimiz öylesine hain bir tuzaktır ki!......Özellikle burada yani Viyana’ya geldiğimden beri insanların ne kadar doğal ve sakin hayır diyebildiklerini görünce o yara yeniden depreşiyor. Ama kişiliğimizin tüm coğrafyası çocukken belirleniyor. Sonradan erozyona karşı ne kadar ağaç dikersek dikelim bir tutukluk bir eksiklik hep devam ediyor maalesef. Geçenlerde ‘hayır diyebilme seminerleri’ diye bir e-posta gördüm mesaj kutumda. Güldüm biraz da kendi kendime. Vay be bir inceleme, bir seminer konusu demek ki dedim kendi kendime. Neyse yine de değiştirmek isteyip de değiştiremediğimiz şeyler zamanla ayrılmaz bir parçamız olurlar, onlarla birlikte yaşayıp gidelim, tek eksiklik hayır diyememek değil ne de olsa. Bazen diyorum ki kendi kendime “sen kendin zaten bir eksikliksin, tamamlanamayacaksın, boşuna uğraşma”
Haaa bi de şu küp biçimli ve dar sokakları olan yazını (Mikonos’u anlatan yazıydı galiba) da çok severek okudum. Güzel anlattığın için aynen kafamda canlandı.
Aa bi de ne soracaktım: dikkatimi çekti, iki yerde “teşne” sözcüğü kullanmışsın, ilk defa duyuyorum bu sözcüğü, evet yazının gidişatından anlamını çıkarıyorum ama daha önce hiç duymamıştım, yarın sözlükten tam karşılığına bakayım.
Yazılarının devamını diliyorum. Ahmet abinin sitesine henüz bakamadım, en kısa zamanda bakacağım. Bu arada yağmur halen tüm şiddetiyle devam ediyor. Ben hala mutfaktayım. Salonda TRT INT kendi kendine yayın akışını sürdürüyor. Börek yaptım bugün yarın işyerine götürmek için, arkadaşlarla aramızda bir konudan ötürü cezalandırıldım, börek yapacaksın dediler, nerde Türkiye’deki o güzelim ipek gibi yufkalar, burda çadır gibi yufkalar mübarek!......Hoş gerçi benim de öyle ahım şahım bir börek yapma becerim yoktur ama yıllardır bildiğim tek börek sodalı börek.
Efendim satırlarıma son verirken seni ve Ahmet abiyi sevgiyle kucaklıyorum, Foça’ya sevgiler selamlar....."
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
